On Birinci Bölüm: GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

11.1. KUR'ÂN-I KERÎM'DE YER ALAN GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

11.1.1. Hazreti Peygamber'in Bazı Önemli Haberleri

11.1.1.1. Parlak Gelecek

11.1.1.2. Din'in Galebesi İle İlgili önceden Verilen Haber

11.1.1.3. Yeni Bir Dönemin Müjdesi

11.1.1.4. "Yükü Azaltma"nın Manası

11.1.1.5. Şânın Yükselmesi

11.1.1.6. Göğsün Açılması

11.1.1.7. "Kevser" Müjdesi

11.1.1.8. Kevser Müjdesinin Âhiret İle İlgili Anlamı

11.1.1.9. Ebû Leheb'in Kötü Sonu

11.1.1.10. Mekkelilerin, Hz. Peygamber (a.s.)'i Kovmaları Üzerine Cezalandırılmaları

11.1.1.11. Kureyşlilerin Yenilgisi

11.1.1.12. Mekke'nin Fethi

11.1.1.13. Kur'ân'ın Mesajı Her Tarafa Yayılacaktır

11.1.1.14. Hz. Peygamber (a.s.)'in Yüksek Mevkii

11.1.1.15. Hz. Peygamber (a.s.) İçin Makam-ı Mahmûd

11.1.1.16. Mağlup Rûm (Bizanslılar)'ların Tekrar Zafer Kazanacaklarına Dair Müjde

11.1.1.17. Firavun'un Nâşının Mumyalanması

11.1.1.18. Ye'cuc, Mecûc'ların Dünyayı Altüst Edecek İstilâsı

11.1.1.19. Yahudilerin Rezil ve Çaresiz Olması

11.2. HADİS'TE YER ALAN GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

11.2.1. Arabistan ve İran'a Hakimiyetin Şartı

11.2.2. Kureyş'in Siyasi İktidarı

11.2.3. Cihâd Devam Edecektir

11.2.4. Müslümanlar, Yahudi ve Hıristiyanlar Gibi Bozulacaklardır

11.2.5. Müslüman Ümmetinin Gelecek Tarihi

11.2.6. Hâkim Sınıf veya Yöneticilerin Bozulması

11.2.7. Din'in İhya Edilmesi

11.2.8. Müslümanlar Arasında Nifak ve Anlaşmazlık

11.2.9. Mehdî'nin Ortaya Çıkmasıyla İlgili Haberler

11.2.10. "Müceddid-i Kâmil" in Yeri

11.2.11. Mehdi İle İlgili Yaygın Anlayış

11.2.12. Mehdî'nin Çalışmalarının Niteliği

11.2.13. Hz. Îsa'nın Dünya'ya Tekrar Gelişiyle ilgili Haberler

11.2.14. "Mesih Benzeri" Kavramı Yanlıştır

11.2.15. Deccâl'in Ortaya Çıkışıyla İlgili Haberler

11.2.16. Hz. Peygamber (as)'in Buyruklarından Yolun Tayini

11.2.17. Hz. Ammâr bin Yâsir'in Öldürülmesiyle İlgili Haber

11.2.18. Kıyamet'in Gelmesiyle İlgili 10 İşaret

On Birinci Bölüm: GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

11.1. KUR'ÂN-I KERÎM'DE YER ALAN GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

11.1.1. Hazreti Peygamber'in Bazı Önemli Haberleri

Peygamberler mutlaka doğru çıkan haberleri vermişlerdir. Bu haber­lerden bazılarının gerçekleşmesi epeyce zaman almıştır ve bunlardan ba­zıları ilk bakışta inanılmaz gibi görülmüştür. Halbuki, doğru haberler, peygamberliğin alâmet ve belirtilerinden biridir ve bunlar bir bakıma, Mu'cize mahiyetindedir. Falcıların kehanetleri bazen doğru çıkar bazen çık­maz, peygamberlerin verdiği haberler ise her zaman doğru çıkar, çünkü onlar bu haberleri ilm-i ilâhîye dayanarak yaparlar. Hz. Peygamber efen­dimiz (a.s.)'in istikbal ile ilgili haberlerinden bir bölümü Kur'ân-ı Kerim'de bir bölümü de hadislerde yer almıştır. Bunları şöyle sıralayabili­riz.

11.1.1.1. Parlak Gelecek

"Senin için âhiret, elbette dünyadan daha hayırlıdır." (Duha; 4)

Yukarıdaki ayetin bir anlamı da şudur: "Senin için daha sonraki devir, şimdikinden elbette daha iyi olacaktır." Cenab-ı Allah bu müjdeyi, Hazre­ti Peygamber (a.s.)'a tebliğe başladığı ilk günlerde vermişti. O sırada müs­lümanların sayısı parmakla gösterilecek kadar azdı. İslâm cemaati zayıf ve küçüktü. Buna mukabil, bütün Mekke'liler ve Arap'lar Hazreti Pey­gamber (a.s.)'e karşıydılar. Görünüşte İslâmiyet'in kök salması, gelişmesi ve güçlenmesine hiç bir imkân yoktu. Durum ümitsizdi. İslâm'ın meşalesi sadece Mekke'nin bir kesiminde yanıyordu ve bunu söndürmek için her taraftan muhalefet rüzgârları esiyordu, işte o sırada, Cenab-ı Allah, Hz. Peygamber (a.s.)'den cesaretini kırmamasını istedi ve geleceğin aydınlık günlerini müjdeledi. Allah dedi ki, "Ey Muhammed, bugünkü zorluklar­dan dolayı yılma. Bundan sonra her geçen gün senin için iyi olacaktır. Şân ve şöhretin artacaktır. Adın her tarafta duyulacaktır ve kullara iletmek is­tediğin hidayet her tarafa yayılacaktır. Bu durum sadece bu dünya ile sı­nırlı da değildir, bu dünyada zahmet ve zorluk çeksen de ahiretle bunun semeresini göreceksin. Yani, dünyadaki mevkiin öbür dünyada daha da ar­tacak ve sen orada en yüksek makama nail olacaksın."

Taberânî "Evsâfta ve Beyhakî "Delâil"de İbn Abbas (r.a.)'a dayana­rak şu hadisi nakletmişlerdir. Rasûlullah buyurdular ki, "benden sonra be­nim ümmetimin kazanacağı bütün başarılar gözümün önüne serildi. Bun­dan çok memnun kaldım. Bunun üzerine Cenab-ı Allah dedi ki, âhiret se­nin için dünyadan da daha iyi olacaktır."

11.1.1.2. Din'in Galebesi İle İlgili önceden Verilen Haber

"Gerçekten, Rabbin sana verecek sen de razı olacaksın". (Duha; 5)

Allah demek isliyor ki, benim nimetlerimin gelmesi biraz zaman ala­cak, ama muhakkak gelecektir, öyle gelecektir ki Hz. Muhammed (a.s.) ve O'na iman edenler gerçekten mutluluk duyacaklardır. Allah'ın rahmeti ve ihsanı yağmur gibi yağacaktır. Nitekim, Allah'ın dediği oldu ve Hazreti Peygamber (a.s.) henüz hayatta iken bütün Arap yarımadası ile kuzeyde Bizans İmparatorluğu'nun Suriye sınırına ve İran İmparatorluğu'nun Irak sınırlarına kadar ve doğuda Basra Körfezinden batıda Kızıldeniz'e kadar olan topraklar İslâm İmparatorluğu hakimiyetine giriverdiler. Arabistan'ın tarihinde ilk defa bu topraklar belli bir kanun ve düzene tabi oldular. İs­lâm yayılması karşısında ayakta durmaya çalışanlar yok oldular. Hicâz ve Arabistan'da kelimeyi şehadet "Lâilaheillâllah Muhammed-ur Rasûlullah"tan başka bir şey duyulmaz oldu. İslâmiyet'in selini, ne müşrikler, ne de ehli kitap durdurabildiler. Arap'ların sadece başları değil, kalpleri de tek Allah'a itaatle eğildiler. Bu insanların inanç, ahlâk, fiil bilgi ve kültür­lerinde tam anlamıyla inkılab oldu. İnsanlık tarihinde, Cahiliyye'nin en kötü illetlerine yakalanmış olan bir milletin, sadece 23 yıllık bir süre için­de bambaşka bir millet olup çıktığının başka bir misalini görmek mümkün değildir. İslâm hareketi burada son bulmadı, aksine daha da gelişti, dal budak saldı. Hz. Peygamber (a.s.)'in inkılabçı hareketi daha sonra Asya, Afrika ve Avrupa'nın büyük bir bölümüne hakim oldu ve zaman geçtikçe dünyanın her köşesine yayılmış oldu. Cenab-ı Hakk'ın dünyada Hz. Pey­gamber'e verdiği nimet ve ihsanlar işte bunlardır. Mükâfatların daha bü­yükleri de Ahiret'te verilecektir.

Gayri medenî, ümmî bir milletten, talimatı, hidayeti ve öğretileri böy­lesine inkılabçı olan bir peygamberin çıkması, Allah'ın kudretinin en bü­yük delili değilse nedir? Bu Peygamber (a.s.)'in getirdiği mesaj öylesine evrensel ve ebedî ilkelere dayanmaktadır ki, bunlar üzerinde bütün insan­lık muazzam bir millet olarak yetişebilir ve bunlara göre her zaman yönü­nü tayin edebilir. Yalancı bir insan ne kadar uğraşırsa uğraşsın bu mevki ve makama varamazdı. Arap'lar gibi cahil ve ilkel İnsanlar şöyle dursun, o çağda dünyanın en medeni ve en ileri bir toplumunda yetişen en zeki ve en yetenekli bir lider bile bir millet veya toplumun çehresini böylesine ta­nınmayacak şekilde değiştiremezdi. Ayrıca, bütün insan soyunun bir plat­formda birleşip kardeş olabileceği ve muhteşem bir din ve kültür düzenini meydana getirebileceği altın ilkeler yaratamazdı. Bu, gerçekten, Allah'ın inayetiyle vuku bulan bir Mu'cizedir. Demek ki, Cenâb-ı Allah, Hz. Pey­gambere ve ümmetine vaad ettiği şeyleri vermiştir.

11.1.1.3. Yeni Bir Dönemin Müjdesi

Duha Sûresi'nin ana teması Hazreti Peygamber (a.s.)'in, vahiylerin arasının kesilmesi üzerine düştüğü telaşı gidermek ve İslâm'ı yaymasında karşılaştığı güçlükler ve ümit kırıcı gelişmeler üzerine duyduğu üzüntüye son vermek ve O'nu teselli etmektir. Bu sûrenin başlangıcında "kuşluk vaktine ve karanlığı ile âlemi kaplayan geceye" yemin edilerek Rabbinin kendisini, Hz. Muhammed (a.s.)'i bırakmadığı ve O'na küsmediği belirtil­miştir. Bundan sonra, İslâm'ı yayma faaliyetinin ümit kırıcı ilk devresin­den sonra durumun daha iyi olacağı, her geçen günün daha ümit verici, daha ferahlatıcı olacağı kaydedilmiştir. Çok geçmeden Allah'ın kendisine nimet ve ihsanlarını bahşedeceği ve kendisini mesud edeceği ifade edil­miştir. İşte bunlar, Kur'an'ın sarih gaybî haberlerindendirler, ki daha sonra harfiyen gerekleşmişlerdir. Halbuki, bu gaybî haberlerin yapıldığı sırada kimse böylesine muazzam neticelerin' alınacağını, böylesine köklü deği­şikliklerin meydana geleceğini düşünemezdi bile. Bundan sonra, Allah-u Teâlâ, sevgili peygamberine diyor ki, "Seni terk ettiğimi veya sana darıl­dığımı nereden çıkardın? Biz senin doğuşundan beri seninle yakından ilgileniyoruz. Sen yetim doğmuştun, seni yetiştirdik ve korunman için ola­ğanüstü tedbirler aldık. Sen doğru yolu bilmezdin, biz sana doğru yolu gösterdik. Sen fakirdin, seni zengin ettik. Bundan sonra da sana birçok ni­metler vereceğiz. Bütün bunlar gösteriyor ki, Biz başından beri seni sevi­yoruz, sayıyoruz ve sana özel ilgi gösteriyoruz."

11.1.1.4. "Yükü Azaltma"nın Manası

"(Habibim) Biz senin göğsünü açmadık mı? Senden yükünü indirip altık." (İnşirah; 1-2)

Müfessirlerden bazıları bu ayetleri şöyle tefsir etmişlerdir: Peygamberlik'ten önceki cahiliyye döneminde, Hz. Muhammed (a.s.) elinde olma­yan sebeplerle bazı hala ve günahlar işlemişti ve bundan büyük eziklik duyuyordu. Sanki omzunda bir yük vardı ve bunun kalkmasını istiyordu. Bu ayeti indirmek sureliyle Cenab-ı Allah, Hz. Peygamber (a.s.)'in bu yü­künü kaldırdığını, bütün hatalarını affettiğini bildirmiştir. Ne var ki, bu tür bir açıklamayı kabul etmiyoruz. Ayetteki Arapça "vizr" kelimesi her za­man mutlaka "günah" veya "hata" anlamında kullanılmaz, aksine "ağır yük" deyimi için de geçerlidir. O halde kelimenin illâ kötü manasını kabul etmek için herhangi bir sebep yoktur. Ayrıca, Hz. Peygamber (a.s.)'in, nü­büvvetten önceki yaşantısı öylesine tertemizdi ki, örnek olarak muhalifle­rine gösterilmişti. Nitekim, Kur'ân-ı Kerîm'de, Hz. Muhammed'in, Mek­ke'li kâfirlere şöyle hitap ettiği kaydedilmiştir. "Bundan evvel aranızda se­nelerce yaşadım." (Yunus; 16). Sonra, Hz. Muhammed (a.s.) diğer insan­lardan saklanarak bir günâh işleyecek şahsiyete de sahip değildi. Çünkü, Hz. Peygamber (a.s.) hâşâ böyle bir karaktere sahip olsaydı, Allah, O'nun ağzından Mekke'lilere yukarıdaki şekilde cevap verdirmezdi. O halde, yu­karıdaki ayette geçen "vizr" kelimesini "yük" anlamında almak daha doğ­ru olacaktır. Yük de üzüntü ve yorgunluk yüküdür. Hz. Peygamber (a.s.) gibi hassas ve ince duygulu bir kişi için milletinin cehâlet ve dalâleti elem ve esef verici bir husus ve ağır bir yüktü. O'nun gözlerinin önünde her tür­lü günâhlar işleniyor, putlara tapılıyor, Allah'a ortaklar koşuluyor, evham ve batıl inançların batağına saplanılıyor, hayasızlık ve ahlâksızlığın son örnekleri veriliyor, toplumda haksızlık, adaletsizlik ve zulümle işler yapı­lıyor, güçlüler güçsüzleri eziyor, yeni doğan kız çocukları diri diri gömü­lüyor, kabileler kabilelere saldırıyor, intikam almak için and içiliyor ve bazen yüzlerce sene savaşılıyor, hiç kimsenin canı, malı ve namusu güven içinde bulunmuyordu. Hz. Muhammed (a.s.) her şeyi görüyor, hissediyor ve içi kan ağlıyordu, ama hiçbir şey yapamıyordu. Bir çare göremiyordu. Cenab-ı Allah işte bu ağır yükten bahsediyor. Hz. Peygamber'in (a.s.) be­lini büken bu ağırlığı kaldırdığını söylüyor. Hz. Peygamber efendimiz (a.s.) nübüvvet makamına yükseltildikten sonra aradığını bulmuş oldu. Derdinin çaresinin ne olduğunu anlamış oldu. Hidayet yoluna kavuşmuş oldu. Allah'ın gösterdiği yol, O'nun yükünü hafifletti ve kavuştuğu hidâyetle, sadece Arap'ları değil, bütün insanlığı ıslâh edeceğinin farkına varmış oldu.

11.1.1.5. Şânın Yükselmesi

"Ve senin şânını da yükselttik." (İnşirah; 4)

Ulu Allah bu sözleri, İslâmiyet'in ilk devresinde söylemişti. O sırada ancak birkaç kişi Rasûlullah (a.s.)'ın etrafında toplanabilmiş O'na iman edebilmişti. O sırada eğer bir kişi kalkıp deseydi ki, Hz. Muhammed (a.s.)'in şan ve şerefi bütün dünyada artacak ve getirdiği mesaj dünyanın dört bir tarafına yayılacak; o zaman bu lâflara herkes gülerdi. Ama, bunla­rı söyleyen ve müjdeleyen Allah'tır ki gelecekte ne olacağını pekalâ bili­yordu. Yüce Allah bu sözünü gerçekleştirmeyi irade eni ve bu hususta Mekke'lilere iyi bir ders verdi. Mekke'li kâfirler, Hz. Muhammed (a.s.)'in vaaz ve telkinini baltalamak ve O'nu diğer Arap'ların göründe kötülemek ve küçük düşürmek amacıyla akla gelen her yola başvururlardı. Meselâ, yöntemlerinden biri, Hac mevsiminde Arabistan'ın don bir tarafından Arap'lar Mekke'ye geldiğinde, Mekke'liler gruplar halinde herkese gider, Mekke'de Muhammed (a.s.) adında çok tehlikeli (!) bir adamın bulundu­ğunu, sihir yaparak baba ile oğul, koca ile karı ve kardeş ile kardeş arasın­da anlaşmazlık çıkardığını, aileleri bozduğunu ve kabileleri birbirine düş­man hale getirdiğini söylerlerdi ve dolayısıyla bu adamdan sakınmalarını isterlerdi. Hac mevsiminin dışında da ziyaret ve ticaret gibi konularla ilgi­li olarak Mekke'ye gelenlere de aynı şeyleri anlatırlardı. Fakat, Allah'ın hikmetine bakın ki, bu menfi propagandanın bazı müsbet ne yönleri de gö­rülüyordu. Bir kerre, Mekke'ye her ne sebepten olursa olsun, gelenler ara­sında Hz. Muhammed (a.s.) adını bilmeyen kalmadı. Adı, sanı belli olma­yan ümmi bir peygamberin adı böylece kısa bir zamanda bütün Arap yarı­madasında ve hatla diğer bazı bölgelerde duyulmuş oldu. Bulun kabileler ve gruplar "Muhammed" ismini tanımış oldular. Gayet tabiidir ki, Hz.Muhammed (a.s.)'in adını ve hakkındaki bu kadar dedikoduyu duyan her­kes, kendisinin kim olduğunu, nasıl bir kişiliğe sahip olduğunu, neler söy­lediğini, ne yaptığını, "sihri"nin nasıl olduğunu, bundan etkilenenlerin kim olduğunu merak etmeye başladı. Mekke'li kâfir ve müşriklerin propa­gandası arttıkça, Hz. Muhammed (a.s.) ile ilgili merak da arttı. Ve Arabis­tan'ın her köşesinden İnsanlar bu "ilginç" (!) adamı görmek amacıyla akın akın Mekke'ye gelmeye başladılar. Merak ve arayış içinde olanlar, bu harika kişinin ahlâk ve siretini görünce cazibesine kapılmaya başladılar. Kur'ân-ı Kerîm'i işiten ve talimatını öğrenen kimseler, bu "kâhin" (!) in mesajının ne olduğunu anladılar. Ve "sihir" denilen ilâhî mesajın aslında bir iksir olduğunu, bunu kabul edenlerin yaşantılarında muazzam inkılap meydana geldiğini gören kimseler de İslâmiyet'in çemberine girmeye baş­ladılar. Menfi ve kötü propaganda, faydalı bir hale dönüştü. Öyle ki, Mek­ke'den Medine'ye hicret yaklaşırken Arap kabileleri ve sülaleleri arasında, Rasûlullah (a.s.)'ı tanımayan veya aralarında birkaç iman sahibinin bulun­madığı kabile kalmamıştı. Hz. Peygamber (a.s.)'in şan ve şerefinin yüksel­mesinin bu birinci merhalesiydi.

Medine'ye hicretten sonra ikinci merhale başladı. Bu dönemde bir yandan münafıklar, Yahudiler ve Arap eşrafı Hz. Muhammed (a.s.)'i kötü­lemeye çalışırken, bunun tam aksine bir avuç müslüman, herkesin gönlü­nü fetheden insanlık ve uygarlık örneklerini veriyorlardı. Müslümanlar, Medine'de kurdukları İslam Devleti’yle, Allah'a inanma, O'ndan korkma, ibadet ve takvâ, temiz karakter ve ahlâk ile adâlet, eşitlik, sosyal adâlet, istişare, kalkınma ve refah, sosyal hizmet, söz tutma ve doğruluğun en gü­zel örneklerini sunuyorlardı. Düşmanları, Hz. Peygamber (a.s.)'in artan nüfuzunu savaş ve çarpışmalarla durdurmak istediler. Fakat, Hz. Peygam­ber (a.s.)'in eşsiz liderliğinde kurulan imanlı cemaat ve ordu, disiplin, dü­zen, cesaret, ölüme meydan okuma ve savaşta da bazı ahlâk kurallarına ri­ayet etme gibi vasıflarla düşmanlara galip geldi ve nihayet bütün Arabis­tan'da İslâm'ın bayrağını dalgalandırmayı başardı. On senelik kısa bir müddette Rasûl-ü Ekrem (a.s.)'in şanü şerefi öylesine yükseldi ki, düş­manların bütün gayretlerine rağmen Arabistan'ın her köşesinde herkes ke­lime-i şehadet getirmeye başladı.

Bundan sonra üçüncü bir merhale daha vardır; ki Hulefa-i Râşidîn ile başladı ve zamanımıza kadar devam ediyor. Bu müddet içinde Hz. Pey­gamber (a.s.)'in şanı ve şöhreti dünyanın her tarafına yayılmıştır ve bu du­rum inşallah kıyamete kadar devam edecektir. Hakikaten, bugün dünyada hiçbir yer yoktur ki orada müslümanlar bulunmasın, günde beş vakit ezan okunmasın, her ezanda Hz. Muhammed (a.s.)'in mübarek ismi anılmasın, namazlarda ruhu için dua edilmesin, cuma hutbelerinde O'ndan bahsedil­mesin, senenin 12 ayında ve her gün ve günün 24 saatinde yeryüzünün herhangi bir yerinde zikri yapılmasın. İşte bu da Kur'ân-ı Kerîm'in doğru çıkan haberlerinden biridir. Çünkü, Hz. Muhammed (a.s.)'in zikri ve fikri­nin her zaman ve her tarafta yapılacağı müjdelendiği zaman kimse bunu tasavvur bile edemezdi. Hadislerde, Hz. Ebû Saîd Hudrî (r.a.)'in bir rivâyeti şöyledir: "Rasûlullah (a.s.) buyurdular ki, Cebrail (a.s.) bana geldi ve dedi ki, 'Benim Rabbim ve Sizin Rabbiniz soruyor ki, şanınızı nasıl yükselttim?' Ben dedim ki, 'Allah iyi bilir.' O dedi ki, Allah buyurmuştur ki, 'Benim adım zikredildiği zaman senin adın da zikr edilecektir.'" (İbn Cerîr, İbn-i Merdûye, Ebû Nuaym). Tarihi gerçekler bu sözleri haklı ve doğru çıkarmıştır.

11.1.1.6. Göğsün Açılması

"(Habibim) Bizim senin göğsünü açmadık mı?". (İnşirah; 1)

Sûrenin bu sual ile başlaması ve daha sonra geçen ibareler gösteriyor ki, Hazreti Peygamber efendimiz (a.s.) o sıralarda İslâm'ın tebliği ile orta­ya çıkan güçlüklerden hayli üzgün ve endişeliydi. İşle bu sûrede Cenab-ı Allah, Hazreti Peygamber (a.s.)'i teselli ediyor ve kendisine gösterdiği ya­kın ilgisini hatırlatıyordu. "Göğsün açılması"yla ilgili deyim Kur'ân-ı Kerim'de geçtiği yerlerde iki anlam taşımaktadır. Meselâ, En'âm sûresinin 125. ayetinde şöyle bir ifadeye rastlanıyor: "Allah, hidayetini dilediği kimsenin göğsünü, İslâm için açar." Zümer suresinin 22. ayeti ise şöyle­dir: "Allah'ın İslâm için göğsüne genişlik verdiği bir kimse ki, o, Rabbi tarafından hidayet nuru üzerindedir." Bu her iki ayette, "göğsün açılması" ifadesinin anlamı, her türlü karmaşık fikir ve kaygıdan sıyrılıp doğru yo­lun İslâm olduğuna; inanç, ahlâk, medeniyet ve kültür ile ilgili İslâm'ın bütün öğretilerine inanmaktır. "Göğsün açılması" deyiminin bir başka an­lamı şöyle izah edilebilir. Şuara sûresinde, (âyet; 12-13) Allah Hz. Mu­sa'yı peygamberlik makamına getirdikten ve Fir'avun gibi zalim ve güçlü bir imparator ile çarpışma emri verdikten sonra, Hz. Musa'nın şöyle dedi­ği kaydedilmiştir. "Rabbim, beni tekzip etmelerinden korkuyorum. Göğ­süm (kalbim) daralıyor. Dilim açılmıyor." Bunun yanı sıra Tâhâ sûresinde Hz. Musa'nın Allah'a şöyle dua ettiği belirtilmiştir; "ey Rabbim, göğsüme genişlik ver. İşimi kolaylaştır. (Âyet; 25-26). Bu ayetlerde "göğsün sıkılması", büyük bir imparatora karşı çıkmanın verdiği dehşet, korku ve heye­can ile endişedir. Yani, Musa tek başına Fir'avun gibi güçlü ve zalim bir hükümdara karşı çıkmaya cesaret edemiyordu. "Göğsün açılması" veya "genişlemesi"nin manası da cesaret kazanmak ve cesaret toplamaktır.

İnşirah sûresinin söz konusu ayetini bu açıdan inceleyecek olursak, burada "göğsün açılması" deyiminin yukarıdaki her iki mânâyı da ihtiva ettiğini anlamış olacağız. Bundan anlaşılıyor ki, nübüvvetten önce Rasûlullah (a.s.) müşrik Arap'ların, Hıristiyan, Yahudi, mecûsî ve diğer dinde olanların inanç ve akidelerini kabul etmiyordu ve ayrıca, Tevhid'i kabul eden bazı Arap'ların "Hanifliği"nden de memnun değildi. Zira, "Haniflik" müphem ve muğlak bir akide idi. Bunda doğru yolun hiçbir ayrıntısı yok­tu. Hz. Muhammed (a.s.) doğru yolun ne olduğunu bilemediği için zihnen huzursuzdu ve bir arayış içinde idi. Cenab-ı Allah, Hz. Peygamber (a.s.)'e nübüvvet ihsan etmek suretiyle huzursuzluğunu giderdi ve gönlünü rahat­lattı. Âyeti diğer açıdan inceleyecek olursak, o zaman bundan şu anlamı çıkarabiliriz. Cenab-ı Allah, Hz. Muhammed (a.s.)'e peygamberlik ihsan etmekle birlikte, bu yüce makamın gerektirdiği cesaret, azim, kararlılık ve geniş kalpliliği de verdi. Allah, Hz. Peygamber (a.s.)'e, hiçbir insanın sa­hip olamadığı ve olamayacağı ilim verdi. Her çetin meselenin üstesinden gelebilmesi için akıl ve hikmet verdi. Cahil bir toplumda ve dalâletin en karanlık döneminde, hiçbir maddî imkânı olmaksızın düşmanlar ve muha­lifleriyle mücadele etmesini mümkün kıldı. İslam bayrağını açlıktan sonra muhalefetin en şiddetli rüzgârına karşı dimdik ayakta kalmasını sağladı. Bu yolda karşılaşılacak her türlü zorluk ve acıya karşı gülerek karşı koy­ma cesareti verdi. Cenab-ı Allah'ın bu kadar inayet ve ihsanlarından sonra Hz. Muhammed (a.s.)'in üzülmesine ve cesaretini kaybetmesine gerek var mıydı?

Bazı müfessirler bu ayetlerde geçen "göğsün açılması" deyimini fiilen göğsün açılması veya yarılması anlamında almışlardır. Bu müfessirler, bu ayetleri, hadislerde geçen "göğsün açılması Mu'cizesinin bir delili olarak kabul etmişlerdir. Fakat hakikat şu ki, söz konusu Mu'cize ancak hadisteki rivâyetlerle ispatlanabilir. Bu Mu'cizeyi Kur'ân-ı Kerîm ile ispatlamaya ge­rek yoktur. Aslında Arapça "şarh-ı sadr" deyimi, hiçbir şekilde "göğsün yarılması" anlamında alınamaz. Nitekim, Allame Alûsî "Ruh-ul Me'ânî" de şunları söylemiştir: "Araştırmacıların burada geçen 'Şarh' kelimesini göğsün fiilen açılması veya yarılması anlamında almaları doğru bir şey değildir."

11.1.1.7. "Kevser" Müjdesi

Peygamberliğin, vaaz ve tebliğin ilk günlerinde, Hazreti Muhammed (a.s.) büyük bir muhalefetle karşılaşırken, her taraftan güçlüklerle yüz yü­ze gelirken, bütün bir millet engel çıkarırken ve bir avuç müslüman için hiçbir yerde sığınma ve kurtuluş imkânı görülmezken, Cenabı Allah, Hz. Peygamber (a.s.) ve yanındakileri teselli etmek ve cesaretlerini arttırmak amacıyla çeşitli ayetler indirmiştir. Bunlar arasında daha önce gördüğü­müz gibi, Duha suresi de yer alıyor. Bu surede şöyle buyurulmuştur: "Se­nin sonun elbette ilkinden hayırlıdır. Gerçekten, Rabbin sana verecek de râzı olacaksın" (âyet; 4-5). İnşirah sûresinde şöyle denilmiştir: "Ve senin şanını da yükselttik" (âyet; 4). Yani, Hazreti Muhammed Mustafa (a.s.)'yı kötülemek ve yolunda engeller çıkarmak için müşrikler ne yaparsa yap­sınlar, bunun sonu selâmettir. Şan ve şerefi yükseltilecektir. Bundan sonra şu ifadelere rastlanıyor: "Muhakkak her güçlükle beraber kolaylık vardır. Evet her güçlükle beraber kolaylık vardır" (âyet; 5-6). Yani, Hazreti Pey­gamber (a.s.)'e deniliyor ki, "Sen cesaretini kaybetme, bugünkü güçlükleri yeneceksin ve geleceğin aydınlık olacaktır."

İşte bu şartlar altında, Cenab-ı Allah (cc.) Kevser sûresini de indir­mek suretiyle Rasûlullah (a.s.)'ı teselli etmeye çalıştı. Bu sûrede, muhalif­lerinin mahvolacağını ve aydınlık günlerin yakın olduğunu müjdeledi. Kureyş'li kâfirler, Hz. Muhammed (a.s.)'in yeni dini yaymaya başlamakla ailesinden, yakınlarından ve milletinden kopup yapayalnız kaldığını söy­lüyorlardı. Hz. İkrime (r.a.) tarafından rivayet edilen bir haberde deniliyor ki, Hz. Muhammed (a.s.), peygamberlik makamına yükseltildikten sonra Kureyş'i İslâmiyet'e davet etmeye başlayınca, Kureyş'liler şöyle demeye başlamışlardı: "Muhammed (a.s.) milletinden, bir ağacın yerden koptuğu gibi kopmuştur." (İbn-i Cerîr). Yani Hz. Muhammed (a.s.) sökülen bir ağaç gibi, kısa bir süre sonra kuruyup yok olacaktır. Muhammed bin İshâk diyor ki, Mekke'li kabile reisi As bin Vâil Sehmi'nin yanında Rasûlullah (a.s.)'tan bahsedilirken şöyle derdi: "Aman siz de; boş verin bu ada­mı, o kökü olmayan bir adamdır. Erkek evlâdı yoktur. Ölürse adını ancak kimse bile kalmaz." Şemir bin Atiyye (r.a.) diyor ki, başka bir Mekke'li reis, Ukbe bin Ebî Muayt da Rasûlullah (a.s.) hakkında benzeri sözler söylerdi. (İbn-i Cerîr). İbn Abbas'ın (r.a.) rivâyetine göre, bir defasında Medine'nin Yahudi kabile reisi, Ka'b bin Eşraf Mekke'ye geldiğinde Mek­keli kabile reisleri kendisine şöyle dediler: "Allah aşkına şu adama bakın, milletinden kopmuş, ama kendisini bizden üstün görüyor. Oysa Kâbe'nin bekçisi, yöneticisi ve Hacc'ın düzenleyicisi biziz." (Bezzâr). Bu olayla il­gili İkrime'nin rivâyetinde, Kureyş'lilerin Hz. Muhammed (a.s.) için şu kelimeleri kullandığı kaydedilmiştir: "Zayıf, çaresiz, yalnız ve milletinden kopmuş, evlatsız adam." (İbn-i Cerir). İbni Sa'd ile İbni Asâkir'in rivayet­lerine göre Hazreti Abdullah bin Abbas şunları anlatmıştır: "Rasûlullah (a.s.)'ın en büyük oğlu Kâsım (r.a.)'dı. O'nun küçüğü Hz. Zeyneb (r.a.) idi. O'nun küçüğü, Abdullah (r.a.) idi. Daha sonra sıra ile üç kız vardı: Ümm-ü Külsüm, Fatma ve Rukiyye (r.a.) Bunlardan ilk önce Hz. Kâsım vefat etti, daha sonra Hz. Abdullah." Herhalde, bunun için As bin Vâil, "erkek evlâdı yoktur" deyimini kullanmıştı. Bazı diğer hadislerde As'ın şöyle de­diği nakledilir: "Muhammed (a.s.) köksüzdür. Hiçbir erkek evlâdı yoktur, ki O'nun yerini alabilsin. Öldükten sonra adı dünyadan silinecektir, ve siz de ben de, ondan kurtulacağız." Abd bin Humeyd'in İbn Abbas'a dayana­rak naklettiği haberden de, Hazreti Peygamber (a.s.)'in ikinci erkek evlâdı, Hz. Abdullah vefat edince Ebû Cehil'in de benzeri sözler söylediği anlaşı­lıyor. Şamir bin Atiyye'nin bir rivâyeti İbn Ebî Hâlim tarafından nakledil­miştir. Bunda da, Rasûlullah (a.s.)’ın acılı anında Ukbe bin Muayt'ın se­vinmek suretiyle aynı alçaklığı sergilediği kaydedilmiştir. Atanın ifadesi­ne göre, Hazreti Peygamber ikinci oğlunu kaybedince, amcası Ebû Leheb (ki evi Rasûlullah (a.s.)'ın evinin tam karşısında idi) koşarak müşriklere gitti ve onlara şu müjdeyi verdi, "Bu gece Muhammed evlatsız kaldı ve kökü kazındı."

İşte bu cesaret kırıcı şartlarda Kevser sûresi Rasûlullah (a.s.)'a nâzil oldu. Kureyş'liler, şirklerini alenen reddettiği ve tek Allah'a itaat ve ibade­ti kabul ettiği için Hz. Muhammed (a.s.)'a karşıydılar. Bu sebeple, Hz. Muhammed (a.s.)'in, peygamberlikten önce sahip bulunduğu mevkî, ma­kam ve haysiyetine sünger çekilmişti. Ve güya Hz. Peygamber, milletin­den çıkarılmıştı, bağı koparılmıştı. Bir avuç taraftarı da çaresiz ve yalnız idi. Herkesin eleştirisi ve baskısına hedef oluyorlardı. Bu acılar dinmeden, Hazreti Peygamber (a.s.)'in büyük oğlu da vefat etti. Böyle kederli günler­de dost, ahbab komşu ve yakınlarından yakın ilgi ve sevgi beklerken, muhalifleri seviniyor ve mutluluktan uçuyordu. O'na taziyede bulunacak, O'nu teselli edecek ve derdini paylaşacak kimseler yoktu. Bunun üzerine Cenab-ı Allah, Kur'ân-ı Kerîm'in en kısa sûrelerinden biriyle, Hz. Mu­hammed (a.s.)'e müjdelerin en büyüğünü verdi. Bu müjde şimdiye kadar hiçbir insana nasip olmamıştı. Ayrıca, Hz. Peygamber (a.s.) ile alay eden ve O'nun neslinin tükendiğini söyleyenlerin kendi nesillerinin kesileceği, köklerinin kazınacağı belirtildi: "(Ey Muhammed,) Biz sana kevseri verdik. O halde Rabbine ibâdet et, dua et. Kurban kes. Sana ta'n edenin ken­disi ebterdir (nesli kesiktir.)"

Yukarıdaki sûrede geçen Arapça "ebter" kelimesi, "kesmek" anlamına gelen "betera" kökünden gelmektedir. Fakat burada bir deyim olarak ve çok geniş anlamda kullanılmıştır. Hadiste, başka bir rek'atı olmayan na­maz için "buteyra", yani "tek rek'at" tabiri kullanılır. Başka bir hadiste şöyle denilmiştir: "Ehemmiyeti olan herhangi bir iş Allah'ın hamdı olmak­sızın başlatılırsa ebterdir." Yani böyle bir iş temelsizdir, dayanaksızdır, is­tikrarlı olamaz ve sonu iyi değildir. Murada ermeyen kişi için "ebter" de­nilir. Kaynakları ve imkânları olmayan, kısacası, nüfuzlu olmayan bir kimse de ebterdir. Hakkında hiçbir hayır düşünülmeyen, kendisinden hiç­bir hayır beklenmeyen, başarı şansı sıfır olan kişi ebterdir. Kendi aile, sülâle ve yakınlarından kopmuş olan insan ebterdir. Erkek evlâdı olma­yan, ya da doğup ölmüş olan şahıs ta "ebter" sayılır. Zira, ondan sonra onun soyunu sürdürecek kimse kalmıyor. Nesli tükeniyor ve kendisi öl­dükten sonra soyu tarihe karışıyor. Kureyş'li kâfirler hemen hemen bulun bu anlamlarda Muhammed Rasulullah (a.s.)'ı "ebter" olarak çağırıyorlardı. Bunun için Allah dedi ki, 'Ey Peygamber, sen "ebter" değilsin, ebter olan Kureyş'lilerin ta kendileridir.' Dikkat edilirse bu sadece bir karşı suçlama değildi, aksine bir hakikatin dile getirilmesiydi ve önemli bir ilâhî müjde idi. Zira, bu müjde yapıldığı zaman herkes sırf Hz. Muhammed (a.s.)'in "ebter" olduğunu sanıyordu. Vaziyet ve şartlar bunu gösteriyordu. Aksi bir şey iddia edilemezdi. Mekke ve Arabistan'ın en varlıklı, güçlü ve nüfuzlu kabile reislerinin bir gün "ebter" olacağını, yani kanalları kopmuş kuşlara döneceğini tasavvur etmek bile mümkün değildi, fakat aradan sa­dece birkaç sene geçtikten sonra durum tamamıyla değişiverdi. Öyle za­man oldu ki, Ahzâb gazvesi sırasında (hicretten sonra beşinci yıl) çok sa­yıda Kureyş'li kabile reisi, Arap eşraf ve Yahudi kabileleri büyük bir ordu ile Medine'ye yürümüşlerdi ve Hazreti Peygamber ile vefakâr arkadaşları siper kazarak kendilerini savunmaya çalışmışlardı. Ve öyle zaman da gel­di ki, sadece üç sene sonra, (h.s. 8) İslâm Ordusu muzaffer bir şekilde Mekke'ye girerken Kureyşlileri savunacak ve onların yardımına koşacak kinişe yoktu. Çaresizlik içinde silâhlarını bırakmak ve teslim olmak zo­runda kalmışlardı. Bundan bir yıl sonra bütün Arap yarımadası Rasûlullah (a.s.)'ın buyruğu altında idi. Ülkenin her köşesinden kabileler gelip kendi­sine biat ediyor ve bağlılıklarını bildiriyorlardı ve düşmanları yapayalnız kalmıştı. Adları, sanları dünyadan öylesine silindi ki, evlâtları dünyada kaldıysa da bugün onların Ebû Cehil, Ebû.Leheb, As bin Vâil veya Ukbe bin Ebî Muayt gibi İslam düşmanlarının çocukları olduğunu kimse bilme­di. Hatta kendi evlâtları bile bugün atalarının İslâm düşmanları olduğun­dan iftihar edemez. Bunun tam aksine bugün yüz milyonlarca müslüman, dünyanın her tarafında Hazreti Peygamber (a.s.)'e selâm göndermekte, adını sevgi ve saygıyla anmaktadır. Hz. Peygamber (a.s.)'in soyu yani ehli-beyt uzun müddet herkesin alakasını çekmiş, herkesin sempatisi ve des­teğini kazanmıştır. Milyonlarca insan sadece Rasûlullah (a.s.)'a değil, aile­sine, ve soyuna mensup olmaktan gurur duymuş, herkesin takdirini ve öv­güsünü kazanmıştır. Hz. Muhammed (a.s.)'in yakınları şöyle dursun, saha­beleriyle bile yakın ilişkide olmak müslümanlar için büyük bir şereftir. O'nun için bugün yüzlerce, binlerce ve yüz binlerce Seyyid, Alevî, Abbasî, Haşimî, Sıddikî, Farukî, Osmanî, Zübeyri ve Ensârî vardır, ama Ebû Cehlî veya Ebû Lehebî hiç yoktur. Tarih, Rasulullah (a.s.)'ın değil, muhalif ve düşmanlarının "ebter" (nesli kesik) olduğunu ispatlamıştır.

11.1.1.8. Kevser Müjdesinin Âhiret İle İlgili Anlamı

Kevser çeşmesiyle ilgili Hz. Peygamber (a.s.)'in dedikleri şunlardır:

1) Bu çeşme Mahşer'de Hz. Peygamber (a.s.)'e ihsan olunacak, hem de herkes "El-Ataş" "El-'Ataş" (su, su) diye bağırırken, işte tam bu sırada Hz. Muhammed (a.s.)'in ümmeti çeşme başında toplanıp suyu kana kana içecek. Hz. Peygamber oraya herkesten önce varıp lam ortasında buluna­caktır. Peygamber efendimiz (a.s.)'in sözleri şöyledir: "O, kıyamet günü ümmetimin başında toplanacağı bir havuzdur." (Müslim: Kitab-üs-Salât, Ebû Davûd: Kitab-üs-Sünne). "Ben hepinizden önce oraya varmış olaca­ğım." (Buhari; Kitab-ür-Rikâk ve Kitab-ül-Fiten, Müslim; Kitab-ül-Fezâil ve Kitâb ül-Tehâret, İbn-i Ma'ce; Kitab-ül Menasik ve Kitab-üz-Zühd, Müsned-i Ahmed: Rivâyet edenler: Abdullah bin Mes'ud, Abdullah bin Abbas, Ebû Hureyre). "Ben sizden evvel varacağım ve sizin için şahitlik yapacağım ve Allah'a yemin ederim ki, bu çeşmeyi şu ânda görüyorum." (Buhârî: Kitab-ül-Cenâiz, Kitab-ül-Megâzî ve Kitab-ür-Rikâk).

Rasûlullah (a.s.) bir defasında ensara hitap ederken şöyle buyurdular: "Benden sonra siz menfaatçılık ve akrabacılıkla karşı karşıya geleceksi­niz. Ama siz sabır edeceksiniz, ta ki benimle havuzda buluşmanıza ka­dar." (Buhârî; Kitâb-u Menâkıb-ül-Ensâr ve Kitâbül-Meğâzî, Müslim; Ki­tab-ül Emâre, Tirmizî; Kitab-ül-Fiten). "Ben kıyamet günü havuzun ba­şında, olacağım." (Müslim, Kitab-ül Fezâil). Hazreti Ebû Berze El-Eslemî'ye sordular, "acaba siz çeşme hakkında Rasûlullah'tan herhangi bir şey duydunuz mu? Dedi ki, bir değil, iki değil, üç değil, dört değil, beş değil, birçok defa duydum. Bunu kabul etmeyen inşallah bu çeşmenin su­yunu içemeyecektir." (Ebû Davud: Kitab-üs-Sünne).

Ubeydullah bin Ziyâd, Kevser çeşmesiyle ilgili rivâyetlerin yanlış olduğunu zannederdi. Hatta, Ebû Berze El-Eslemî ile Berâ' bin Âzib ve Âiz  bin Amr'ın bütün rivâyetlerini yalanlamaya kalkıştı. Nihayet, Ebû Sebre, Hz. Abdullah bin Amr bin As'tan duyarak kaydettiği bir yazıyı getirdi. Yazıda Hz. Peygamber'in şöyle buyurduğu kayıtlıydı: "Haberiniz olsun, benim ve sizin buluşma yeriniz benim havuzumdur." (Müsned-i Ahmet, Abdullah bin Amr bin As tarafından nakledilmiştir).

2) Söz konusu havuz veya çeşmenin büyüklüğü hakkında bazı farklı ifadeler vardır. Ancak üzerinde genellikle anlaşılan ölçüsü, Eyle (İsrail'in bugünkü Eylat limanı)'den Yemen'in San'a kentine kadar veya Eyle'den Aden'e ya da Amman'dan Aden'e kadar uzun ve Eyle ile Hucfe (Cidde ile Rabiğ arasında bir yer)'ye kadar geniş, şeklindedir. (Buhârî; Kitab-ur-Rikâk, Ebû Davûd Et-Tayâlisî, hadis no: 995, Müsned-i Ahmed. Rivayet edenler: Ebû Bekir Sıddîk ve Abdullah bin Ömer, Müslim; Kitab-ut-Tehâret, Kitab-ul-Fezâil, Tirmizî; Sıfat-ul-Kıyâmet bölümü ve İbn Mâce; Kitab-üz-Zühd).

Bu demek oluyor ki, kıyamet günü belki de bugünkü Kızıldeniz, Kev­ser çeşmesine veya havuzuna dönüştürülecek. Ama tabii, Cenab-ı Allah bunu dâha iyi bilmektedir.

3) Bu havuzdan bahsederken bir defasında Rasûlullah (a.s.) dediler ki, "buna Cennet'in nehri Kevser suyu katılacaktır." Bir başka hadis şöyledir: "Bu havuza cennetten su getiren iki çeşme akacaktır." (Müslim; Kitab-ul-Fezâil). Bir başka hadis de şöyledir: "Cennet'in nehri Kevser'den bir çeş­me bu havuza açılacaktır." (Müsned-i Ahmed: Rivayet eden: Abdullah bin Mes'ud).

4) Bu havuzun suyundan bahsederken Hz. Peygamber (a.s.) demişler­dir ki, "bu su süt (bazı rivayetlerde gümüş ve kar) ten daha beyaz,-buzdan daha soğuk ve baldan daha tatlı olacaktır. Dibindeki toprak mis gibi koka­caktır. Havuzun başında, gökteki yıldızlar kadar sürahi ve kaplar buluna­caktır. Bu suyu bir kez içen bir daha susamayacaktır. Bunu içmeyen ise hiçbir zaman susamışlığını gideremeyecektir." Havuz ve suyuyla ilgili bu ifadeler çok az farklarla bir çok hadiste yer almışlardır: (Buhârî; Kitab-ur Rikak, Müslim; Kitab-ut-Tehâret ve Kitab-ul-Fezâil, Müsned-i Ahmed. Rivayet edenler: İbn-i Mes'ûd, İbn-i Ömer, Abdullah bin Amr bin As, Tirmizî: Sıfatül Kıyamet bölümü, İbn Mâce; Kitab-uz-Zühd, Ebû Davûd et-Tayalisi: hadis no: 995, 2135).

5) Kevser çeşmesi veya havuzu ile ilgili olarak Hazreti Peygamber kendi devrinin insanlarını defalarca ikaz etmiş ve kendisinden sonra yolu­nu değiştiren veya yolundan sapanların bu havuzun suyunu içemeyecekle­rini beyan etmiştir. Rasûlullah'ın ifadesine göre, bu gibi İnsanlar havuzun başından uzaklaştırılacaklardır ve oraya bir daha yaklaştırılmayacaklardır. Rasûlullah (a.s.) diyecek ki, bunlar benim adamlarımdır. O zaman bu adamların, kendisinden sonra neler yaptıklarını bilmediği hatırlatılacaktır. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) de bunları defedecektir ve kendisin­den uzak durmalarını isteyecektir. Bu rivâyet de çeşitli hadislerde yer al­mıştır. (Buhârî; Kitâb-ur-Rikâk, Kitab-ul-Fiten, Müslim; Kitab-ut-Tehâret Kitâb-ul-Fezâil, Müsned-i Ahmed. Rivayet edenler: İbn Mes'ûd ve Ebû Hureyre; İbn Mâce, Kitab-ul Menasik), İbn Mâce'nin bu hususla naklettiği hadis acıklı kelimelerle doludur. Bu hadiste Hz. Peygamber (a.s.)'in şöyle dediği belirtilmiştir: "Haberiniz olsun, ben sizden önce havuzun başına varmış olacağım. Sizi görerek, diğer ümmetlerin yanında benim ümmeti­min sayısının çok olduğundan iftihar edeceğim. O zaman yüzüme leke sürmeyin. Dikkatli olun. Bazılarınızı kurtaracağım, bazıları ise benden uzaklaştırılacaktır. Ben diyeceğim ki; Ya Rabbi, bunlar sahabelerimdir. O diyecektir ki, sen, senden sonra bu adamların ne garip şeyler yaptıklarını bilmiyorsun." İbn-i Ma'ce'ye göre Rasûlullah (a.s.) bu sözleri, Arafat'taki hutbesinde söylemiştir.

6) Bu havuzla ilgili olarak Hazreti Peygamber sadece kendi devrinin insanlarını değil, kıyamete kadar gelecek nesilleri de uyarmıştır ve demiş­tir ki, "Benden sonra tarzımı değiştirecek ve yolumdan ayrılacak olan müslümanlar bu havuza yaklaştırılmayacaklardır. Ben diyeceğim ki, Rab­bim, bunlar benim adamlarımdır, benim ümmetimdendirler. Cevap verile­cek ki, 'Siz bilmiyorsunuz, bunlar sizden sonra ne gibi değişiklikler yaptı­lar ve hep ters yola gittiler.' Ondan sonra ben de onları defedeceğim ve havuza gelmelerine mani olacağım." Bu ifade de çeşitli hadislerde yer al­mıştır. (Buhari; Kitab-ul-Musâkât, Kitab-ur-Rikâk, Kitab-ul-Fiten, Müs­lim; Kitab-ut-Tehâret, Kitab-us-Salât, Kitab-ul-Fezâil, İbn-i Ma'ce; Kitâb-uz-Zühd, Müsned-i Ahmed, Rivayet eden: İbn-i Abbas).

Kevser çeşmesiyle ilgili hadisler 50'den fazla sahabe tarafından nakle­dilmiştir. Gerçi bu hadislerde "Kevser" adı geçmemiştir, ama daha sonraki muhaddis ve müfessirler bundan Kevser havuzu veya çeşmesinin kastedil­diğini belirtmişlerdir. İmam Buhârî Kitab-ur-Rikâk'in son bölümünün baş­lığına zaten "Kevser" kelimesini eklemiştir. Ayrıca, Hz. Enes'in bir rivâyetinde bizzat Hz. Peygamber (a.s.)'in "Kevser'i şöyle tarif ettiği nakledilmiştir: "Bu, benim ümmetimin varacağı bir havuzdur."

Cennet'teki Kevser nehrinin Rasûlullah (a.s.)'a ihsan edilmesine iliş­kin de çeşitli hadislere rastlanmaktadır. Hazreti Enes'in birçok rivayetle­rinde -ki bazıları serahat ile Rasûlullah (a.s.)'ın sözlerini içermektedir-şöyle denilmiştir: Mirac sırasında Hz. Peygamber (a.s.) Cenneti gezdi. Ve Cennet'te bir nehir gördü. Bu nehrin kenarında inci ve elmaslar ile burçlar yapılmıştı. Nehrin dibindeki toprak "misk-i ezfer"den yapılmıştı. Rasûlullah (a.s.) kendisine Cennet'i gezdirmekte olan Hz. Cebrail veya başka bir meleğe sordu: "Bu nedir?", Melek cevap verdi: "Bu, Cenab-ı Allah'ın size armağan ettiği Kevser nehri'dir" (Müsned-i Ahmed, Buhârî, Müslim, Ebû Davûd, Tirmizî, Ebû Davûd Tayalisî, İbn Cerîr).

Hz. Enes'in rivâyet ettiği bir başka hadis şöyledir: Rasûlullah (a.s.)'a soruldu (ya da falanca adam sordu), "Kevser nedir?" Rasûlullah (a.s.) buyurdular: "Allah'ın bana ihsan ettiği bir nehirdir. Bunun toprağı misk gibidir. Suyu, sütten daha beyaz, baldan daha tatlıdır." (Müsned-i Ahmed, Tirmizî, İbn Cerîr). Müsned-i Ahmed'in bir rivâyeti şöyledir: Rasûl-ü Ekrem (a.s.) Kevser nehrinin özelliklerinden bahsederken şöyle buyurdular: "Dibinde çakıl veya taş yerine İnciler vardır." İbn Ömer (r.a.)'in rivâyetine göre Hazreti Peygamber (a.s.) buyurdular ki; "Kev­ser, Cennet'te bir nehirdir. Bu nehrin yakaları altındandır. Bu nehir inci ve elmaslar üzerinde akmaktadır (yani, çakıl yerine inci ve elmaslar var­dır). Toprağı miskten daha iyi kokuludur. Suyu, sütten (veya kardan) daha beyazdır, buzdan daha soğuktur ve baldan daha tatlıdır." (Müs­ned-i Ahmed, Tirmizî, İbn Mâ'ce, İbn Ebi Hâtim, Dârimî, Ebû Davûd Tayalisi, İbn-ül Münzir, İbn Merdûye ve İbn Ebî Şeybe). Usame bin Zeyd'in bir rivâyetine göre, Rasûlullah (a.s.) bir defasında Hz. Hamza (r.a.)'ya gitti. Hz. Hamza evde yoktu. Hz. Hamza'nın zevcesi Hz. Peygam­ber (a.s.)'i ağırladı ve sohbet sırasında dedi ki 'kocam Allah'ın sizi cennet­te Kevser diye bir nehir armağan ettiğini söyledi, bu ne demektir?" Rasûlullah (a.s.) buyurdular: 'Evet, doğrudur. O nehrin dibi yakut, mercan, elmas ve İncilerden yapılmıştır.' (İbn-i Cerîr, İbni Merdûye. Gerçi bu ha­disin dayanağı zayıftır. Fakat aynı mevzû çok sayıda hadislerde işlendi­ği için doğru olma ihtimali vardır). Bu sayısız hadislerin dışında sahabe­ler ile daha sonraki dönemde tâbîlerin birçok söz ve ifadeleri hadis kitap­larında yer almışlardır. Bunların hepsinde vasıfları yukarıda belirtilen Cennet'teki Kevser nehrinden bahsedilmiştir. Mesela Hz. Abdullah bin Ömer, Hz. Abdullah bin Abbas, Hz. Enes bin Mâlik, Hz. Aişe, Mücahid ve Ebul Aliye'nin bir çok ifadeleri, Müsned-i Ahmed, Buhârî, Tirmizî, Nesâî, İbni Merdûye, İbni Cerir ve İbn Ebi Şeybe v.s. gibi hadis kitapla­rında yer almışlardır.

11.1.1.9. Ebû Leheb'in Kötü Sonu

"Ebû" Leheb'in elleri kurusun (kırılsın), kendisi de mahvolsun." (Tebbet; 1)

Müfessirlerin bazıları yukarıdaki ayeti böyle tefsir etmişlerdir. Ama kanaatimce, bunun daha doğru tercümesi şöyle olmalıdır. "Ebû Leheb'in elleri kırıldı, kendisi de helâk oldu." Yani, bu sözler bir beddua gibi değil belli olmuş bir gerçek gibi söylenmiştir. Bu geleceğe ait bir haber olduğu için gelecekte olacak bir şey olmuş gibi gösterilmiştir. Yani bu mutlaka böyle olacaktı. Nitekim gerçekten de öyle oldu. Bu haber, Ebû Leheb'in başına gelenlerden birkaç yıl önce bildirilmişti. Bu ayette ellerin kuruması veya kırılması mecâzen kullanılmış ve bundan Ebû Leheb'in hüsrana uğ­rayacağı kastedilmiştir. Hatırlayacağınız gibi, Ebû Leheb, Hz. Peygamber (a.s.)'in İslâmiyet'i yayma çalışmalarına bütün gücüyle karşı koymaya ça­lışmış ve elinden gelen çabayı harcamıştı. Ama bütün çabaları çok geçme­den boşa gitti ve İslâmiyet'in gelişmesini durduramadı. Bu sûrenin inişin­den sekiz sene sonra Bedir Savaşı vuku buldu. Bu savaşta İslâm'a düş­manlıkla tanınan ve bu hususta Ebû Leheb'in yoldaşı olan Mekkeli eşraf ve kabile reislerinin bir çoğu öldü. Bedir'de Mekke'lilerin ve Kureyş'lile­rin bu büyük hezimetinin haberi Mekke'ye ulaşınca Ebû Leheb öylesine şoke oldu ve kriz geçirdi ki, ancak 7 gün yaşayabildi. Ayrıca ölümü de çok korkunç ve ibret vericiydi. O, öldürücü sivilceye yakalanmış ve bu sebeple ailesi O'nu terk etmişti. Bu hastalığın kendilerine geçmesin­den korkuyorlardı çünkü. Öldükten sonra da üç gün kimse cesedine yak­laşmadı. Nihayet, cesedi bozuldu ve kokusu her tarafa yayılmaya başladı. En son, herkes Ebû Leheb'in oğullarıyla alay etmeye başlayınca, kendileri birkaç zenciyi kiralayıp cesedi gömdürdüler. Bir rivayete göre zenciler bir çukur kazıp, sopa ve değneklerle cesedi içeriye attılar ve üzerine taş ve toprak serdiler. Ebû Leheb'in daha büyük hezimeti ve başarısızlığı ise, bü­tün gücüyle yıkmaya çalıştığı hak dini kızı ve oğullarının kabul etmeleri oldu. İlk önce, Ebû Leheb'in kızı Dürre, Mekke'den Medine'ye hicret ede­rek İslâmiyet'i kabul etti. Daha sonra, Mekke'nin fethi sırasında oğulları Utbe ve Muatteb, Hz. Abbas vasıtasıyla Rasûlullah (a.s.)'a gelerek kendi­sine biat ve iman ettiler.

11.1.1.10. Mekkelilerin, Hz. Peygamber (a.s.)'i Kovmaları Üzerine Cezalandırılmaları

"Ve bu adamlar, ayağını, bu topraktan kaydırmaya kararlıdırlar. Se­ni buradan gitmeye zorlamaktadırlar. Fakat bunlar böyle yaparsa senden sonra kendileri burada fazla kalamazlar." (İsra; 76)

Bu ayet nâzil olduğu zaman Mekke'lilerin durumunun böyle olacağını kimse kestiremezdi. Ama bu da açık bir müjde idi ve on yıl içinde harfi­yen doğru çıktı. Sûrenin inişinden bir yıl sonra Mekke'li kâfirler, Hz. Pey­gamberi yurdundan kovdular ve aradan 8 yıl geçmeden Rasûlullah bir fâtih olarak Mekke'ye döndü. Bundan sonra iki yıl gibi bir müddet içinde bütün Arap yarımadası İslâm bayrağının altına giriverdi. Kâfir ve müşrik­ler sadece Mekke'den değil bütün Arabistan'dan temizlendiler. Memleke­tin her vatandaşı ancak müslüman olarak yaşayabildi.

11.1.1.11. Kureyşlilerin Yenilgisi

"Yakında o cemiyet (Kureyş'liler) bozulacak. Ve arkalarını dönüp ka­çacaklar." (Kamer; 45)

Bu da açık bir müjdedir. Hicret'ten beş yıl önce Kureyş topluluğunun bozulacağı, zayıflayacağı, parçalanacağı ve müslümanlara yenileceği ke­sin bir dille anlatılmıştır. Bu ayet indiği zaman Kureyş kabilesinin böyle bir akıbete uğrayacağını, kimse aklının ucuna bile geçirmemişti. Zira, Ku­reyş'liler Mekke ve Arabistan'ın en güçlü ve kudretli kabilelerinden biriy­di. Bunlara karşı, müslümanların durumu iç açıcı değildi. Sayıları azdı ve bu bir avuç insandan bazıları Habeşistan'a hicret etmeye mecbur olmuştu. Geriye kalan iman sahipleri, Şi'b-i Ebî Talib'te Kureyş'in muhasara ve boykotu altında idiler. Siyasi ve sosyal güçleri olmadığı gibi, yaşamaları bile bir Mu'cize idi. Bu şartlar altında, durumun sadece 7 yıl sonra tersine döneceğini kim söyleyebilirdi? Hz. Abdullah bin Abbas'ın öğrencisi İkri­me (r.a.)'nin naklettiği bir hadise göre Hz. Ömer (r.a.), Kamer suresi indi­ği zaman, mağlup edilecek cemiyetin hangisi olduğunu hayli merak et­mişti. Ama, Bedir savaşında kâfirler hezimete uğrayıp kaçarken, Hazreti Peygamber (a.s.) Kur'ân-ı Kerîm'in yukarıdaki ayetini okuyordu. Hz. Ömer işte o zaman hangi topluluğun hezimetinden bahsedildiğini anlamış oldu. (İbn Cerîr, İbn Ebî Hâtim).

11.1.1.12. Mekke'nin Fethi

"Muhakkak askerlerimiz, onlar galiplerdir." (Sâffât; 173)

Burada denilmek isteniyor ki, aradan uzun bir müddet geçmeden İs­lâm ordusu muzaffer ve gâlip olacaktır ve Mekke'li kâfirler kendi gözle­riyle kendi hezimetlerini göreceklerdir. Bu sözler söylendiği gibi gerçek­leşti. Nitekim, bu ayetin inişinden sonra 14-15 sene içinde Mekkeli kâfirler kendi gözleriyle, Rasûlullah (a.s.)’ın büyük bir ordunun başında olduğu halde muzaffer ve fâtih olarak Mekke'ye girdiğini gördüler. Birkaç yıl sonra da İslâmiyet'in Arabistan'ın sınırlarını aşıp Bizans ve İran top­raklarına girdiğine de şahit oldular.

"(Onlar), kabilelerden meydana gelmiş, bozguna uğratılmaya mah­kûm bir ordudur." (Sâd; 11)

Bu ayette Mekke'lilerin gelecekteki yenilgisinden söz edilmiştir. Bu kâfir ve müşrikler, tarihte diğer kavimlerin akıbetine uğrayacaklardır ve muhalif oldukları peygamber ve ordusu tarafından hezimete uğratılacak­lardır. Kısacası, bu ayette Mekke fethinin müjdelerinden biridir.

11.1.1.13. Kur'ân'ın Mesajı Her Tarafa Yayılacaktır

Fussilet sûresinde şöyle buyurulmuştur:

"Biz onlara ufuklarda ve kendi nefislerinde ayetlerimizi çok geçme­den göstereceğiz. Ta ki, Kur'an'ın hak olduğu apaçık ortaya çıksın." (Âyet; 53)

Demek ki, "bu kâfir ve müşrikler çok yakında kendi gözleriyle Kur'ân-ı Kerîm'in mesajının etraftaki bütün memleketlere yayılacağını gö­receklerdir. Kendileri de Hakk'ı anlayacak ve kabul edeceklerdir. O za­man neyin Hak, neyin Batıl olduğu anlaşılmış olacaktır."

Bazı kimseler şöyle bir itirazda bulunuyorlar. Bir ülke veya birkaç ül­kenin bir ideoloji ve felsefeye inananlar tarafından fethedilmesi, o ideoloji veya felsefenin haklı olmasının bir delili değildir. Batıl ideoloji ve mesaj­lar da büyük bir toprak parçasına yayılabilirler. Batıl bir din ve inancın sa­vunucuları da ülkeler fethedebilir ve başkalarına galip gelebilirler. Bu ga­libiyet onların mutlaka doğru ve haklı olduğunu gösteremez. Fakat bu gibi itirazda bulunanlar, meseleyi derinliğiyle kavramış gözükmüyorlar.

Gerek Hazreti Peygamber (a.s.) gerekse dört halife devrinde müslü­manların kazandığı akıl almaz basan ve fütûhât, sadece ülkelerin zaptı ve fethi olarak değerlendirilmemelidir. Bunlar gerçekten Allah'ın birer arma­ğanı ve alâmetiydiler. İslâm ordusu, ülkeleri bir tek kişi veya hanedan, zümre veya milletin üstünlüğünü sağlamak üzere fethetmemişti. Bu ordu, ülkelerin ve milletlerin bağımsızlığını kaldırmak, onları esir haline getir­mek, onları sömürmek ve onlara baskı ve zulüm uygulamak için savaşma­mıştı. Bu, aslında bir ordu veya askeri gücün başarısı da değildi. Bu bir felsefe ve inancın zaferiydi. İslâm, ardından muazzam bir inkılap da getir­di. Bu inkılap her milletin din, ahlâk, fikir, düşünce, politika, medeniyet, kültür ve ekonomisini kökünden değiştirmeye yönelikti. İslâmiyet'in ilke­lerini benimseyen her milletin asıl cevherleri meydana çıkmaya başladı. Kötülükleri ve eksiklikleri birer birer ortadan kaybolmaya başladı. Genel­likle dünyadan elini eteğini çekmiş, bir köşeye çekilmiş, ermiş insanlarda bulunduğu zannedilen üstün ahlâkî meziyetler ve diğer kabiliyetler şimdi dünya ve ahireti birleştiren müslümanlarda bulunuyor ve bu durum herke­sin hayrete düşmesine sebep oluyordu. Dünya işlerinden korkmayan ve bütün güçlüklere göğüs geren bu sâlih ve dürüst insan topluluğu herkese örnek olmaya başladı.

İslâm inkılâbı, üstün ahlâki vasıfların, hükümdar ve yöneticilerin si­yasetine, adalet kürsüsünde oturanların mahkemesine, ordulara komuta eden kumandanların savaş ve fütuhatına, vergi tahsildarlarının hesaplarına ve ticaret ve sanalla uğraşan tüccar ve esnafın işlerine geçti. İslâm kendi oluşturduğu toplumda insanları nefis temizliği, dürüstlük ve doğruluk ba­kımından öylesine yüksek ahlâka sahip kıldı ki, bu hususta kendileriyle yarışacak kimse yoktu. İslâm inancı insanı evham ve hurafelerden uzak­laştırıp gerçekler ve objektif görüşleri benimsemeye sevk etti. İslâm, diğer din ve hayat nizamlarının, akıllarına bile getirmedikleri toplumsal hasta­lıkların tedavisini önerdi ve bu hastalıklara son verdi. İslâm özellikle, renk, ırk, vatan, dil ve diğer maddi açılardan İnsanlar arasındaki ayırımı ortadan kaldırdı, sınıf farklılıkları ve sınıf mücadelesine son verdi. Kast sistemi, hukukî eşitsizlik, kadınların acıklı hâli, temel haklarının gasbı, âdi suçlar, ahlâksızlık kumar, zina ve hırsızlık, hükümdar ve hükümetlerin haksız yetki ve imtiyazları, uluslararası ilişkilerde anlaşmalara uymamak, savaşla ve barışla temel insan haklarına riayet göstermemek gibi kötülük­leri ortadan kaldırdı.

İslâm, Arabistan'ın çehresini değiştirdi. Anarşi ve kanunsuzluk yerine asayiş ve disiplin, kan dökme ve kargaşa yerine barış, günah, ahlâksızlık ve fesât yerine takvâ ve nefis muhasebesi, zulüm ve adaletsizlik yerine adalet ve eşitlik, görgüsüzlük ve vahşet yerine medeniyet ve kültür, cehâlet ve bilgisizlik yerine ilim ve sanat ve kuşaktan kuşağa geçen kin, nefret ve düşmanlık yerine kardeşlik ve sevgi yerleştirdi. Kendi kabilesi­nin kaide ve kurallarının dışına çıkmayan, kasaba ve şehirlerinin dışında başka bir şey bilmeyen bedevî bir milleti dünyanın imamı ve hâkimi yapı­verdi. İşte yukarıdaki ayette bahsedilen işaretler o günden beri Allah tara­fından gösterilmeye devam ediyor.

Gerçek şu ki, bugün medeniyet ve kültürden dem vuran sözde ileri milletler, müslümanların çöküş devrelerinde bile gösterdikleri üstün ahlâki meziyetlerin en ufak örneğini bile sunamazlar. Avrupalı ulusların, Afrika, Amerika, Asya ve bizzat Avrupa'da yenik düşen milletlere yaptık­ları yüz kızartıcı ve insanlık dışı muamelenin bir misali bütün İslam tari­hinde gösterilemez. Bu da İslâm'ın ve Kur'ân-ı Kerîm'in bir kerametiydi, ki müslümanlar gâlip geldikten sonra, diğer milletlerin hemen hemen her devirde ve bugün de gösterdikleri vahşet ve mezâlimi göstermeyecek ka­dar insancıl bir hâle gelmişlerdi. Gözleri olanlar Endülüs veya İspanya'da asırlarca süren müslüman hakimiyeti sırasında müslümanların Hıristiyan tebaasına yaptığı ve Hıristiyanların müslümanlara galip geldikten sonra on­lara yaptığı muameleyi görebilirler. Görmek isteyenler, Hindistan'da müs­lümanların hüküm sürdüğü 800 yılda Hindulara ve diğer azınlıklara ne gi­bi muamele yaptıklarını ve bugün Hindistan'da Hindulara! hakimiyeti var­ken müslüman azınlığın neler çektiğini görebilirler. Aynı şekilde, merak edenler, müslümanların geçen 1300 yıldan beri Yahudilere nasıl davrandı­ğını ve bugün Yahudilerin müslüman Filistinlilere neler yaptıklarını göre­bilirler.

11.1.1.14. Hz. Peygamber (a.s.)'in Yüksek Mevkii

"Sana Kur'ân-ı farz eden (inzâl eden Allah) elbet seni dönülecek yere tekrar döndürecektir." (Kasas; 85)

Burada "dönülecek yer" olarak tercüme edilen kelime'nin Arapça aslı "meâd"dır. Ve burada bu kelimenin sözlük anlamı, "dönülecek yer" olarak verilmiştir. Fakat bu kelime üzerinde önemle durulmuş olduğu için anla­mı, "şanlı ve şerefli makam" da olabilir. Bazı müfessirler bundan "cennet"in kastedildiğini belirtmişlerdir. Fakat bu deyimi Cennet'le sınırlandırmak için herhangi bir sebep yoktur. Zannedersem, bu kelimeyi olduğu gi­bi bıraksak daha iyi olacaktır. Yani bundan hem dünyevî hem uhrevî an­lam çıkarılabilir. Sözün gelimi de bunu gerektirmektedir. Yani, Cenab-ı Allah, Hazreti Peygamber (a.s.) için hem bu dünyada hem âhirette yüksek ve şerefli bir mevki ve makam vaadetmiştir. Şimdi bu ayetten önceki ayetlere dönelim. Sûre'nin 57. ayetinden itibaren Mekke'liler ile Hz. Mu­hammed (a.s.) arasındaki münakaşaya yer verilmiştir. Mekke'liler diyor­lardı ki, "ey Muhammed sen, kendinle beraber bizi de batırmak istiyorsun. Şayet biz seni destekler ve senin dinini kabul edersek, Arap ahâlisi bizi yaşatmaz." Buna cevap olarak Cenab-ı Allah, diyor ki, "ey Peygamber, bu Kur'ân-ı Kerîm'i sana indiren, savunmasını sana bırakan Yaradan, seni helâk ve perişan etmeyecektir. Aksine sana öyle bir mevki ve makam ih­san edecektir ki bunu Mekke'liler hayal bile edemezler." Gerçekten de, Cenâb-ı Allah birkaç yıl sonra Hz. Peygamber (a.s.)'e öyle şan-ü şeref verdi, ki bunu dost-düşman herkes kabul etti. Rasûlullah öyle bir iktidara ve güce sahip oldu ki, karşısında duracak güç kalmadı. Arap tarihi böyle bir değişikliğe tanık olmamıştı. Tek bir hükümdarın Arabistan'ın rakipsiz hakimi olduğu görülmemişti.

11.1.1.15. Hz. Peygamber (a.s.) İçin Makam-ı Mahmûd

"... Umulur ki, Rabbin seni Makam-ı Mahmûd'a ulaştıracaktır." (İsrâ; 79)

"Mahmûd" kelimesi "methedilen" demektir. Burada denilmek isteni­yor ki, "ey Habibim, sen hem dünyada hem âhirette halkın gözdesi ola­caksın. Seni öyle bir makama yükselteceğiz ki orada her taraftan sana medh-ü senâ yağacaktır. Senin varlığın ve şahsiyetin herkes için kıvanç vesilesi olacaktır. Bugün senin muhalif ve düşmanların sana hakaret yağ­dırıyor, sana küfür ediyor, sana eziyet çektiriyorlar. Ama hiç üzülme ve rahmetimden ümidini kesme. Adından bütün dünyada söz edileceği gün o kadar uzak değildir. Çok yakında söylediğin her söz dünyada yankı yara­tacaktır. Senin vefakâr ve fedakâr taraftarların kısa bir zamanda dünyanın her tarafına dağılacaklardır ve ününe ün katacaklardır. Sadece bugün de­ğil, bundan sonraki devirlerde ve kıyamete kadar senden söz edilecek, se­nin adın sevgi ve saygıyla anılacaktır. Ayrıca, öbür dünyada da sana bü­yük mükâfatlar vardır." Makam-ı Mahmûd, Hz. Peygamber (a.s.)'in mah­şerde şefaat mevkiinde bulunmasına da bir işaretidir.

11.1.1.16. Mağlup Rûm (Bizanslılar)'ların Tekrar Zafer Kazanacaklarına Dair Müjde

Rûm suresinin ilk ayetlerinde yer alan haber, Kur'ân-ı Kerîm'in ilâhî Kelâm ve Hazreti Peygamber (a.s.)'in, Allah'ın Rasûlü olduğunun en bü­yük işaretlerinden biridir, öncelikle ilgili ayetlere bir göz atalım, ve daha sonra, tarihî kayıtlarda bunun ispatını görelim.

"Rumlar mağlup oldu. Size yakın bir yerde. Halbuki onlar mağlubi­yetten sonra muhakkak galip geleceklerdir. Birkaç (3-9) yıl içinde. Bun­dan evvel ve bundan sonra emir Allah'ındır." (Rum; 2-4)

Hz. Muhammed (a.s.)'in nübüvvet mevkiine yükselmesinden 8 yıl ön­ce Bizans ile Pers İmparatorluğu arasındaki rekabet ve düşmanlıkta yeni sayfalar açılıyordu. Bizans imparatoru Maurice'e karşı büyük bir ayaklan­ma oldu ve Phocas adlı bir kişi Consiantinople (İstanbul)'de imparatorluk tahtını ele geçirdi. Bu şahıs önce imparator Maurice'in gözünün önünde beş oğlunu öldürdü, sonra da imparatorun başını uçurdu, imparator ile ço­cuklarının kesik başlan halka teşhir edildi. Tahu gaspeden Phocas daha sonra imparatorun karısı ve üç kızını da kılıçtan geçirdi. Bu olaylar Pers imparatoru Hüsrev Perviz'in Bizanslılara saldırma sebebi oldu. imparator Maurice, Perviz'in dostuydu ve Perviz aslında Bizans imparatorunun yar­dımıyla İran tahtını ele geçirmişti. Perviz bu sebeple âsi Phocas'tan öç ala­cağını ilan etli. Nitekim, M.S. 603'lc Bizans İmparatorluğuna karşı saldırı­ya geçti. İmparator Hüsrev Perviz'in ordusu, Bizanslıları üst üste yenilgiye uğratarak Anadolu'da Urfa'ya ve Antakya'ya kadar ve Suriye'de Haleb'e kadar ilerledi. Bizans ileri gelenleri, Phocas'ın İmparatorluğu koruyama­yacağını anlayınca, Afrika valisinden yardım talep ettiler. Afrika valisi, oğlu Heraclius'ü büyük bir donanma ile Constantinople'c gönderdi. Heraclius gelince Phocas tahttan indirildi ve yerine Heraclius imparator ilân edildi. Heraclius tahta geçer geçmez, Phocas, Maurice'in akibetine uğradı. Bu tarihi hadise 610 senesinde cereyan etti ve aynı sene Hz. Muhammed (a.s.) Peygamberlik payesine yükseldi.

Pers imparatoru Hüsrev Perviz'in başlattığı askeri harekât, Phocas'ın ölümünden sonra gerekçesini yitirmişti. Perviz gerçekten manevî babası Maurice ve evlâtlarının katili Phocas'tan intikam almayı düşünmüş olsay­dı, onun tahttan azl ve katlinden sonra Bizanslıların memleketine yürüme­si için herhangi bir sebep yoktu ve artık yeni imparator Heraclius ile sulh ve mütareke yapmalıydı. Fakat O'nun amacı başkaydı ve savaşı sürdürdü. İmparator Perviz şimdi de savaşa dinî renk vermeye çalıştı ve bunun Hıristiyanlık ile Mecusilik arasında bir mücadele olduğunu iddia etti. Perviz'in bu taktiği, askeri gücünün birden bire artmasına sebep oldu. Hıristiyan ki­lisesinin, dinsiz ilân ederek Hıristiyan camiasının içinden çıkan çeşitli Hıristiyan mezheplere bağlı olanlar, örneğin Nasturî ve Ya'kubîler, Mecusîlere bağlılıklarını bildirdiler. Ayrıca, Yahudiler de Mecûsîlerin safına katıldı­lar. Böylece Perviz'in ordusunda sadece Yahudilerin sayısı 26 bine yüksel­di. Anlaşılan, Heraclius için işler iyi gitmiyordu. İlk önce Antakya'nın düştüğü haberini aldı. Sonra, Şam İran Ordusunun eline geçti. (613 M.S.) Aradan fazla bir zaman geçmeden İranlılar Kudüs'ü zaptettiler ve Hıristiyan dünyasına büyük bir darbe indirdiler. Kudüs'te taş üstünde taş bırakıl­madı. 90 bin Hıristiyan katledildi. Mukaddes yerleri yerle bir edildi. En mukaddes kiliseleri (Holy Sepulcher) tahrip edildi. Hıristiyanların inançla­rına göre, Hz. Îsa'nın çarmıha gerildiği ve öldüğü kutsal haç, sökülüp Medâyin'e (İran'a) götürüldü. Başpiskopos Zekeriyya tutuklandı ve İran'a götürüldü. Şehrin belli başlı bütün kilise ve ibadet yerleri yakıldı, impara­tor Perviz Kudüs'ü ele geçirdikten sonra Heraclius'a gönderdiği hakaret dolu mektupta zafer sarhoşluğunun bir örneğini şöyle veriyordu:

"Bütün tanrılardan büyük olan tanrı ve bütün yeryüzünün hakimi Hüsrev'den alçak ve şuursuz Heraclius'a... Sen diyorsun ki, ben Rabbıma güvenirim. O halde, senin Rabbin neden Kudüs'ü elimden kurtarmadı?"

Kudüs'ün fethinden sonra İran Ordusu bir sene içinde Ürdün, Filistin ve Sina yarımadasının hepsini zaptederek Mısır sınırlarına dayandı. Tam bu sırada, Mekke'de tarihi ehemmiyeti bundan çok daha büyük olan Hak ile Batıl arasındaki büyük savaş ve mücadele başlamıştı. Tevhid fedaileri, Hz.Muhammed Mustafa (a.s.)'in önderliğinde, müşrikler ise Kureyş'li ka­bile reislerinin komutasında birbiriyle kapışıyorlardı. Bu amansız mücadelede zâhiren müslümanlar hafif kalıyorlardı ve bunların önemli bir bö­lümü, M.S. 615'te yurtlarını terk ederek Bizanslıların müttefiki olan Hıristiyan Habeş imparatorunun memleketine göç ediyorlardı. O sıralarda herke­sin dilinde İranlı Mecusilerin akıl almaz başarıları ve fütuhatı vardı. Mek­ke'li müşrikler de durumdan pek memnun görülüyor ve şöyle diyorlardı. "Gördünüz mü? İran'da ateşe tapanlar Hıristiyanlara nasıl ders veriyorlar? Vahiy ile peygamberliğe inanan Hıristiyanların ne hâle geldiğini gördünüz mü? Biz Arap putperestleri de dininizi silip süpüreceğiz."

İşte bu şartlar altında Rûm suresinin söz konusu ayetleri indi ve bu ayetlerde Rum (Bizanslıların)ların mağlup olduğu ama birkaç sene sonra tekrar galip gelecekleri belirtilerek şöyle ilâve edildi: "Dundan evvel ve bundan sonra emir Allah'ındır. O gün müminler ferahlayacaklar. Allah, nusretiyle dilediğine yardım eder" (Âyet; 4-5). Bu ayetlerde bir değil, iki gaybî haber vardır. Birincisi, Rumlar (Bizanslılar) tekrar galip gelecek. İkincisi, müslümanlar da büyük bir zafer kazanacaklardır. Bu her iki gaybî haberin gerçekleşmesi için görünürde herhangi bir işaret yoktu. Bir yandan, Mekke'de sürekli baskı altında tutulan ve tehdit altında bulunan bir avuç müslüman vardı, ki galip gelmeleri için hiçbir imkân ve ihtimâl görülmüyordu. Nitekim, zafer kazanmaları için 8 yıllık bir zamanın geç­mesi gerekti. Diğer yandan, Bizanslılar vardı ki üst üste yenilgiye uğru­yorlardı ve kurtulma ümitleri hiç görülmüyordu. Nitekim, MS. 619'a ka­dar bütün Mısır İranlıların hakimiyetine geçti. Sadece bu değil, İran bir­likleri Libya'da Trablusgarb'ın kapısına dayanmışlardı. Anadolu'da da İranlıların ilerleyişi devam ediyordu ve Bizans kuvvetleri yenile yenile boğaza kadar geri çekilmişlerdi. M.S. 617'de Mecûsîler İstanbul'un Kadı­köy semtine kadar ulaşmışlardı. İmparator Heraclius, durumun ümitsiz ol­duğunu görerek İmparator Hüsrev Perviz'e özel elçisini gönderdi ve sulh teklifinde bulundu. Heraclius ne pahasına olursa olsun, İran'lılar ile sulh yapmaya hazırdı. Ama mağrur Pers İmparatoru Perviz bu sulh teklifini şu sözlerle geri çevirdi: "Artık Heraclius zincire vurularak önüme getirilince­ye ve diz çökerek çarmıha gerilen tanrısından vazgeçip Ateş tanrısının itaatini kabul edinceye kadar savaşı durdurmayacağım." İmparator Heraclius öylesine ümitsiz kalmıştı ki, İstanbul'u terk edip Tunus'un Kanaca kentine kaçmaya karar verdi. Kısacası İngiliz tarihçisi, Gibbon'un dediği gibi, Kur'ân-ı Kerim'in söz konusu müjdesine rağmen 7-8 sene durum öyle ümit kırıcıydı ki, Bizanslıların İranlılara tekrar galip gelebilecekleri düşü­nülemezdi bile.[1] Bizanslıların İranlılara galip gelmesi bir yana, ayakta durmaları ve deve vermesi kararlaştırıldı.

Kur'ân-ı Kerim'in yukarıdaki ayetleri indiği zaman Mekke'li kâfirler bunları iyice alaya aldılar. Hatta, Übeyy bin Halef, Hz. Ebû Bekir ile bah­se bile girdi. Bahse göre, eğer Bizanslılar üç yıl içinde İranlılara galip ge­lirse, Übeyy bin Halef, Hz. Ebû Bekir'e 10 deve verecekti, yoksa Hz. Ebû Bekir 10 deve verecekti. Hz. Peygamber (a.s.) bu bahisten haberdar olun­ca, Kur'ân-ı Kerîm'de "Fi bid'i sinîne" kelimelerinin kullanıldığını ve Arapçada "bid'i" kelimesinin "10'dan az" anlamına geldiğini, dolayısıyla bahsin 10 yıldan az şartıyla olması gerektiğini Hz. Ebû Bekir'e tavsiye et­ti. Buna göre Hz. Ebû Bekir, Übeyy ile tekrar görüştü ve yeni bir bahse tutuştular. Buna göre, 10 yıl içinde hangi taraf yenilirse onun karşı tarafa 100 deve vereceği kararlaştırıldı.

M.S. 622'de Hz. Peygamber, birkaç fedakâr arkadaşıyla birlikte Mek­ke'den Medine'ye hicret ederken, İmparator Heraclius ta İstanbul'dan Ka­radeniz yoluyla Trabzon'a hareket etti ve oradan İranlıları arkadan vurma­yı plânladı. Bu büyük taarruz için Kilise'den yardım istedi. İmparatorun isteği üzerine Başpiskopos Serjius, Hıristiyanlığın Mecusilikten kurtarılma­sı için kiliselerde toplanan büyük servetleri kendisine faizle borç olarak verdi. Heraclius karşı taarruzunu 623'te Ermenistan'dan başlattı ve müteâkip sene (624'de) Azerbaycan'a girerek Zerdüşt'ün doğum yeri olan Urmiye'yi yağmaladı ve İranlıların en büyük ateş yerini tahrib etti. Allah'ın kudretine bakın, aynı yıl, müslümanlar Bedir savaşında Mekke'li müşrik­leri ilk defa bozguna ve hezimete uğrattılar. Böylece, Rûm suresinde veri­len iki müjde de 10 yıllık süre bitmeden gerçekleşmiş oldu.

Bundan sonra başarı ve zafer pusulası devamlı olarak Bizanslıların ta­rafına dönmeye başladı. İki ordu Ninova (627)'da karşı karşıya geldiler. Bu savaşla Binazslılar kesin bir zafer kazanıp İranlıların askeri gücünün ' belini kırdılar. Bizanslılar, İranlıları kovalayıp İran'lı hükümdarların din­lenme yeri olan Desgerd'e girerek büyük katliam ve yağma yaptılar. Niha­yet Pers İmparatorluğu'nun merkezi olan Taysafun (Clesiphon)'un kapısı­na dayandılar. M.S. 628'de bizzat İran İmparatorluk hanedanında huzur­suzluk ve ayaklanma oldu. Hüsrev Perviz zindana atıldı. Gözlerinin önün­de 18 çocuğu öldürüldü. Kendisi de zindandaki acılara dayanamayarak öl­dü. Aynı yıl Hz. Peygamber (a.s.) ile Mekke'li müşrikler arasında Hudey­biye anlaşması imzalandı, ki Kur'ân-ı Kerim bunu "büyük zafer" olarak nitelendirmiştir. Aynı yıl, Hüsrev Perviz'in oğlu II. Kubâd fethedilen bü­tün Bizans topraklarını ve Kudüs'ten getirilen çarmıhı Heraclius'a geri vererek kendileriyle sulh muahedesi yaptı. M.S. 629'da Heraclius geri alı­nan Çarmıh'ı yerine yerleştirmek üzere şahsen Kudüs'e gitti ve aynı sene Hz. Peygamber ve yanındakiler Hicret'ten sonra ilk umreyi edâ etmek üzere Mekke'ye gittiler.

Zaten bundan sonra, Kur'ân-ı Kerim'in bu müjdelerinin doğru olduğu­na hiçbir şüphe kalmadı. Müşriklerin bir çoğu bunun üzerine İslâmiyet'i kabul ettiler. Übeyy bin Halefin vârisleri, bahsi kaybettikleri için Hz. Ebû Bekir'e l00 adet deve vermek zorunda kaldılar. Hz. Ebû Bekir bu develeri alarak Hazreti Peygamber (a.s)'in yanına gitti. Rasûlullah (a.s.) buyurdu­lar ki, "bunlar sadaka verilsin. Çünkü bahse girildiği zaman kumar ve benzeri şeylerin yasaklandığına dair şer'î emir gelmemişti. Ama bu emir şimdi varolduğu için bu develer sadaka verilmelidir." Yani, Arap kâfirler­den bahiste kazanılan malların alınması, ancak kendi kullanmayıp başka­larına sadaka verilmesi emredilmişti:

"... O gün, müminler ferahlanacaklar. Allah nusretiyle dilediğine yardım eder." (Rum; 4-5)

İbn-i Abbas, Ebû Sa'id Hudrî, Süfyân-ı Sevrî, Süddî vd.nin ifadelerine göre Bizanslıların İranlılara ve müslümanların Bedir savaşında müşriklere karşı kazandıktan zafer aynı zamanda olmuştu. Bu sebeple, müslümanlar çifte mutluluk yaşıyorlardı. İran ile Bizans tarihinde de benzeri kayıtlara rastlanmaktadır. M.S. 624'de Bedir savaşı oldu ve aynı yıl imparator Heraclius, Zerdüşt'ün doğduğu yeri yağma etti ve İran'ın en büyük mâbedi ile ateş yerini tahrip etti

11.1.1.17. Firavun'un Nâşının Mumyalanması[2]

"Bundan sonra Biz sadece senin naaşım muhafaza edeceğiz, ki sen gelecek nesiller için bir ibret nişanesi olasın." (Yunus; 92)

Firavun'un mumyasının suda yüzerken çıkarıldığı yer Sina yarımada­sının batı kıyısındadır. Buna bugün Cebel-i Fir'avn (Fir'avun tepesi) deni­lir. Buraya yakın bir yerde yerlilerin "Firavn Hamamı" dediği bir kaplıca da vardır. Kaplıca, Ebû Zeyneme'den birkaç kilometre kuzeyde bulunuyor. Bölge halkı, Firavun'un mumyasının işte burada bulunduğunu söylüyor.

Çağımızın ara sunmalarına göre, Hz. Musa (a.s.) zamanında yaşamış Firavn olduğu sabit olan, boğulan Fir'avun bu ise, bunun naaşı halen Ka­hire'deki müzede herkesin ziyaretine açıktır. 1907'de Sir Grafton Elliot Smith, Firavunun mumyasının sargılarını açtığı zaman ceset üzerinde bir tuz tabakasının olduğunu tesbit etmişti. Bu tuz tabakası, Firavun'un deniz suyu veya tuzlu suda boğulmasının bir belirtisiydi.

Cenab-ı Allah'ın Yunus sûresinde dediği gibi, Rabbimiz ders verici işaretler göstermeye devam ediyor, ancak en büyük ibret nişanelerini bile gördükten sonra insanların gözleri açılmıyor.

11.1.1.18. Ye'cuc, Mecûc'ların Dünyayı Altüst Edecek İstilâsı

Ye'cuc ile Me'cûc'dan, Rusya ile Çin'in kuzeyindeki Moğol, Tatar, Hun ve İskit kavimleri kastedildiği söylenir. Bu vahşi kavimler tarih ön­cesinden beri güneyde ve batıdaki medeni uluslara saldıragelmişlerdir. Bu kavimlerin istilâlarından kurtulmak için Kafkasya, Derbend ve Daryal'da kale, duvar ve müstahkem yerlerin yapıldığı tarih kitaplarında yazılıdır. Ye'cuc, Me'cuc veya başka bir deyimle Moğol ve Hunlarla İskitler'in bir sel gibi Asya'ya, Avrupa'ya ve diğer bölgelere inmelerini önlemek ama­cıyla bazı diğer engeller de inşa edilmişti, İncilin Hz. Îsa'nın doğumuyla ilgili kitabının 10. bölümünde bu kavimlerin Hz. Nûh (a.s.)'un oğlu Yafes'in soyundan geldiği kaydedilmiştir. Müslüman tarihçiler de aynı görüşteler. Hazkiel'ın eserinde (Bölüm: 38-39), bu ulusların yaşadığı böl­gelerin, Rusya'nın Ortobel (Bugünkü Tobalsk) ve Minsk (bugünkü Mos­kova) olduğu belirtilmiştir. İsrailli tarihçi Jostfus, Ye'cuc ile Mecûc'lardan İskitlerin kastedildiğini beyan etmiştir. Bu tarihçi, bunların Karadeniz’in kuzeyinde ve doğusunda yaşamış oldukların belirtmiştir. Jarom ise Me'cûc'ların Kafkasya'nın kuzeyinde Hazar denizinin çevresinde yaşadık­larını açıklamıştır.

Ye'cuc ve Me'cuc'un serbest bırakılacağına ilişkin Kur'ân-ı Kerim'de yer alan ifadenin anlamı, söz konusu vahşi ulusların aç kurt gibi medeni ülkeleri istila ölmeleridir. Yine Kur'ân-ı Kerim’in "Hakkın vaat ettiği za­manın yaklaştığı" ifadesinin anlamı, vahşi kavimlerin dünyayı sarsan istilâsının kıyamete yakın bir zamanda gerçekleşmesidir. Bu ifade, Hazre­ti Peygamber (a.s.)'in bir hadisiyle daha açıklık kazanmış olur. Bahse ko­nu olan hadis, Müslim'de, Hüzeyfe bin Esîde-Gifâri tarafından rivayet olunmuştur. Bu hadiste, aşağıdaki 10 işaret girilmeden kıyametin gelme­yeceği kaydedilmiştir: "Duman, Deccâl, Dâbbe-tül Ârz (bir çeşit hayvan), güneşin batıdan doğması Meryem oğlu Îsa'nın dünyaya gelişi, Ye'cucun istilâsı ve üç büyük toprak kayma olayı. (Biti doğuda, ikincisi batıda ve üçüncüsü, Arap yarımadasında) ve en son, insanların Mahşer'e kaçmasına yol açan Yemen'deki büyük bir yangın." (Yani, bundan sonra ancak kıya­met vardır.) Başka bir hadise göre, Rasûlullah [a.s.) Ye'cuc ile Me'cuc'un saldırısından bahsederken şöyle buyurdular: O sırada kıyamet, tıpkı ge­beliğin son safhasında olan hamile bir kadının ne zaman çocuk doğuraca­ğının belli olmadığı kadar bize yakın olacaktır.' Fakat gerek Kur'ân-ı Ke­rim gerekse hadis-i şeriflerde, Ye'cuc ve Mecüc'ler ile ilgili geçen ifade­lerde, bunların ayrı ayrı mı yoksa birlikte bir felâket gibi mi insanlara çö­kecekleri açıklıkla belirtilmemiştir. Belki de kıyamete yakın bir zamanda bu iki vahşi kuvvet birbiriyle çarpışıp dünyalılara heyecanlı anlar yaşata­bilir ve büyük çalkantılara yol açabilirler.

11.1.1.19. Yahudilerin Rezil ve Çaresiz Olması

Kanaatim odur ki, Kur'ân-ı Kerîm'in "Duribet aleyhim-üz zilleti vel-meskenetu" yani, Yahudilerin rezil ve miskin olmalarına dair haberi Yahudilerin ilelebet lânetlenmiş olarak yaşayacakları anlamındadır. Yahudiler kıyamete kadar rezil ve zelil olacaklardır. Bu sözler belki de bugün biraz yadırganabilir. Hele İsrail devletinin artan gücü ve etkinliği bu sözlerle bağdaşmamaktadır. Ama bence bu durum geçicidir. Filistin toprakları üzerinde bağımsız bir İsrail devletinin kurulması durumu değiştirmez. İs­rail'in şımarık bir çocuk gibi ona buna saldırması ve Ortadoğu'da daimi bir huzursuzluk kaynağı olması da gerçekleri yanıltamaz. Kur'ân-ı Ke­rim'in ayeti geçici bir devreye ait değildir. Burada anlatılan, Yahudilerin genci durumudur ki; 1300 yıl öncesinden kıyamete kadarki geniş zaman çerçevesinde incelenmelidir. Bu ilâhî hüküm; fertlere, belli bir gruba ve memlekete mahsus olmayıp Yahudi milletinin tümünün genel durumunu kapsamaktadır. Onun için, Hazreti Peygamber (a.s.) zamanından ta kıya­mete kadar olan zaman süreci içinde Yahudilerin bir veya bir kaç grubu­nun, dünyanın bir köşesinde bir toprak parçasına sahip olması veya hükü­met ve iktidarı haiz olmasının tamamıyla imkânsız olduğu söylenemez. Aslında Kur'ân-ı Kerim'in söz konusu ayetinin hikmetini ve geniş anlamı­nı anlayabilmemiz için, Yahudi milletinin Hz. Îsa'dan şimdiye kadarki ta­rihini karıştırmamız gerekecektir. Bu tarihi ve bugün de Yahudilerin, dün­yanın çeşitli memleketlerindeki vaziyetini göz önünde bulundurduğumuz takdirde, İlâhî Kelâm'ın şu ifadelerinin doğru olduğunu anlarız.

"Rabbin kıyamet gününe kadar onları fena azapla cezalandıracak kimseleri göndereceğini hüküm ve ilân etti..." (A'râf; 167)

"Nerede olursa olsunlar, üzerlerine zillet vurulmuştur. Ancak Allah ve insanlardan eman almakla bu zilletten kurtulurlar..." (Âl-i İmrân; 112)

Tarih boyunca, bazen sürekli, bazen belli aralıklarla, Yahudiler çeşitli hükümdar ve zümreler tarafından baskı altında tutulmuş, katledilmiş, der­beder edilmiş, işkence edilmiş, sindirilmiş, yıldırılmış ve kısacası, terörize edilmişlerdir. Eğer dünyanın bir köşesinde kısa bir süre için huzur içinde ve korkusuzca yaşayabilmişlerse, bu da Allah'ın inayetiyle olmuştur. Al­lah bazen onlara fırsat vermiş ve bazı devlet ve kuvvetlerin himayesinde rahat nefes alabilmişlerdir. Bilindiği gibi, bugünkü İsrail devleti İngiltere ile Amerika Birleşik Devletleri'nin karanlık emelleri sayesinde vücut bul­muş ve ABD'nin desteğiyle yaşamaktadır. Nitekim, ABD, İsrail devletine sağladığı askeri ve ekonomik yardımı gerçekten keserse bu Yahudi devleti bir gün bile ayakta kalamaz. Bence, Cenab-ı Allah bu milleti tamamıyla anadan kaldırmaya? bunun herkese ve bilhassa müslümanlara bir ibret ni­şanesi olarak kalmasını istiyor. Allah'ın gazabı ve azabı devam etseydi, Yahudi milleti çoktan tarihe karışırdı. Fakat Allah bir yandan bu milletin hırpalanması, bir yandan da can çekişerek de olsa yaşamasını mümkün kılmıştır, ki hepimize ibret olsun. Böylece, Kur'ân-ı Kerîm'in "Lâ yemütü fîhâ velâ yahya" ifadesine uygun olarak bu millet dünyada yaşamaya de­vam ediyor.

11.2. HADİS'TE YER ALAN GELECEKLE İLGİLİ HABERLER

Hz. Habbâb (r.a.) diyor ki, bir gün Rasûlullah (a.s.) Kâbe'nin gölge­sinde istirahat ediyordu. Huzuruna yaklaşarak kendisine seslendim: "Ya Rasûlullah zulüm (Mekkelilerin zulmü) son haddini buldu. Niçin Allah'a dua etmiyorsunuz?" Bunu işitince Rasûlullah (a.s.)'ın yüzünde kızgın­lık belirtisi görüldü ve bana dediler ki, "sizden önceki iman sahiplerine daha çok zulüm yapılmıştır. Kemikleri tırmıklarla tırmalanırdı. Başları testerelerle kesilirdi, ama yine de dinlerinden dönmezlerdi. Bana inan, bu işi Allah iyi tamamlayacaktır. Ve öyle bir gün gelecek ki, bir kişi San'a'dan Hadramut'a kadar korkusuzca yolculuk edebilecek ve Allah'tan başka kimseden korkmayacaktır. Ama siz acele hareket ediyorsunuz." (Buhârî).

11.2.1. Arabistan ve İran'a Hakimiyetin Şartı

Ebû Tâlip, Hz. Muhammed (a.s.)'i yanına çağırdı ve kendisine dedi ki, "yeğenim, bak senin tanıdığın adamlar bana geldiler. Onlar seninle Edil bir konuda anlaşmak istiyorlar. Böylece aranızdaki kavga bitmiş olacak­tır." Bundan sonra Ebû Talip, Kureyş'li kabile reislerinin kendisine söyle­diklerini iletti. Rasûlullah (a.s.) cevap verdiler: "Amcacığım, ben onlara öyle bir kelime (yi şehadet) sunuyorum ki, kabul ederlerse Arabistan on­ların hakimiyetine girer, Acem (İran) de onlara tabi olur."

Hz. Peygamber (a.s.)'in bu buyruğu muhtelif sahabeler tarafından muhtelif şekilde nakledilmiştir. Gerçi bu hadislerde kullanılan bazı keli­meler değişiktir; ama ana tema aynıdır. Yani Hz. Muhammed Mustafa (a.s.) özetle şunları söylemiştir: "Ben size (Mekke'li kabile reisleri) öyle bir kelime sunabilirim ki, bunu kabul ettiğiniz takdirde Arabistan ile İran'a hakimiyet kurabilirsiniz. Hâl böyle iken, sizin âdil olarak tanımladı­ğınız konu mu önemlidir yoksa, bu tek kelime mi? İyiliğinizi isterseniz bu kelimeyi kabul edin. İstemiyorsanız, sizi zorlayacak değilim. Ama beni rahat bırakın, ben kendi Allah'ıma ibadet etmeye devam edeyim."

11.2.2. Kureyş'in Siyasi İktidarı

Hazreti Peygamber (a.s.)'in gaybî haberlerinden biri de Kureyş'in si­yasi iktidarıyla ilgiliydi. Rasûlullah (a.s.) Kureyş'lilerin kendi ahlâklarını bozmadıkları, dine hizmetlerini sürdürdükleri ve aralarında işin ehli olan iki kişi bile kaldıkları müddetçe, siyasi iktidarı ellerinde bulunduracakları­nı belirtmişti. Hz. Peygamber (a.s.)'in bu siyasi basiret ve tahmini o kadar isabetliydi ki Kureyş'liler yüzyıllarca iktidarda bulundu, mevki ve makam sahibi oldular. Dört râşit halife Kureyş kabilesindendiler ve Emevîler de Kureyşlilerden başka değillerdi. Abbasi saltanatını kuranlar da Kureyş'lilerdi. Ayrıca, Kureyş'lilerin bir kolu İspanya'ya giderek muazzam bir sal­tanat ve medeniyet tesis etli, bir başka kolu da Mısır'a giderek Fatımî Devleti'nin temelini attı.

11.2.3. Cihâd Devam Edecektir

Hz. Peygamber (a.s.)'in bir hadisi şöyledir: "Ümmetimde cihâd kıya­mete kadar devam edecektir. Bunu ne bir adil (kişinin)'in adaleti ne bir zâlimin zulmü ortadan kaldırabilecektir."

İslâm'ı canlandırmak ve ihyâ etmek isteyen bütün kişi ve gruplar bu noktadan hareket etmiş ve her türlü muhalefet ve güçlüklere rağmen yol­larına devam etmişlerdir.

11.2.4. Müslümanlar, Yahudi ve Hıristiyanlar Gibi Bozulacaklardır

Hz. Peygamber (a.s.)'in geleceğe ait haberlerinden biri de, zaman iler­ledikçe müslümanlarda zaaf ve bozukluğun görülmesiyle ilgilidir. Hz. Peygamber (a.s.) müslümanların eninde sonunda Yahudiler ile Hıristiyanların yolunu tutacaklarını ve onlar gibi bozulacaklarını söylemiştir. Hz. Mu­hammed (a.s.)'in ifadesine göre, eğer Yahudiler ile Hıristiyanlardan biri an­nesiyle zina etmişse, Müslümanlardan biri de öyle yapacaktır, Bu hususta bir başka hadisin sözleri aynen şöyledir: "Rasûlullah (a.s.) buyurdular ki; siz de eninde sonunda geçmiş ümmetlerin yolunu tutacaksınız, hatta eğer onlar timsahın deliğine girmişse siz de aynı deliğe gireceksiniz." Sahabe­ler sordular, "Ya Rasûlullah, bundan Yahudiler ile Hıristiyanlar mı kastedi­yorsunuz?". Rasûlullah (a.s.) buyurdular: "Ee, başka kim olabilir ki?"

11.2.5. Müslüman Ümmetinin Gelecek Tarihi

Müslümanların, Hz. Muhammed (a.s.)'den sonra ne olacakları ve ge­lecekte dünya milletlerinin tarihinde ne gibi bir rol oynayacaklarına dair gaybî haberlerin sayısı çoktur ve bunlar Müslim, Tirmizî, İbn Mâce ve Müstedrek gibi çeşitli hadis kitaplarında yer almışlardır. Ama biz burada, İmam Şâtibî'nin "Muvafakât"ta ve Mevlânâ İsmail Şehîd'in, "Mansıb-ı İmâmette naklettikleri hadisi daha ilginç bularak aktarıyoruz:

"Dininiz nübüvvet ve rahmetle başlamıştır. Bu nübüvvet, Allah istedi­ği sürece devam edecektir. Daha sonra Allah (cc.) bunu kaldıracaktır. Sonra nübüvvet yerine halifelik geçecektir;[3] Allah dilediği sürece. Son­ra Allah bunu da kaldıracaktır. Sonra, Allah istediği müddetçe, kötü huylu padişahlık (levam edecektir. Sonra Allah bunu da kaldıracaktır. Daha son­ra Cebirin hakimiyeti olacaktır ve bu da Allah'ın dilediği müddetçe ayakta duracaktır. Sonra bu da ortadan kaldırılacaktır. Sonra yine, nübüvvet şek­linde halifelik tesis edilecektir. Bu, İnsanlar arasında sünnete göre hareket edecektir, ve İslâmiyet yerde kök salacaktır. Bu hükümetten göktekiler de, yerdekiler de memnun olacaklardır. Gök, alabildiğince bereketini yağdıra­caktır ve yer de karnındaki bütün hazinelerini dışarıya çıkaracaktır."

Bu hadisin dayanaklarının kuvvetli olup olmadığını bilmiyorum. Ama anlamına bakılırsa, aynı konuyu işleyen birçok hadis hemen hemen aynı ifadelerle nakledilmiştir. Görüldüğü gibi, yukarıdaki hadiste beş ayrı dö­nemden bahsedilmiştir. Bunlar tarihin beş aşamasıdır. Bunlardan üçü şim­diye kadar geçmiştir ve dördüncüsünden geçmekteyiz. Hadisin sonunda müjdesi verilen beşinci döneme ilerde rastlanması muhtemeldir. Zaten şartlar tarihimizi ve dünyamızı beşinci aşamaya doğru itmektedirler, insanların yaptığı ve geliştirdiği bütün "izm"ler denenmiş ve bunların foyası meydana çıkmıştır. Bu sebeple, insan soyunun tekrar İslâmiyete dönmesi hiç de şaşırtıcı olmayacaktır.

11.2.6. Hâkim Sınıf veya Yöneticilerin Bozulması

"Benden sonra bazıları iktidara geleceklerdir. Onların yalanını teyit eden ve zulümlerini destekleyen benden değildir ve ben de ondan deği­lim." (Nesâî, Kitab-ül Bey'a Bölüm: 34-35)

"Kısa bir zamanda, ellerinde sizin rızkınız olan kişiler size hâkim olacaklardır. Sizinle konuşurken yalan söyleyeceklerdir, iş yaparken kötü işler yapacaklardır. Siz onların kötülüklerini övmediğiniz ve yalanlarını tasdik etmediğiniz müddetçe sizden razı olmayacaklardır. Onun için, siz, onların dayanabildikleri sürece kendilerine Hakk'ı sunmaya çalışın. Fa­kat onlar bu sınırları tecavüz ederlerse, üzerinde (onlar tarafından) öldü­rülen kişi şehit olacaktır." (Kenz-ül Ummâl, c. VI, s. 347)

11.2.7. Din'in İhya Edilmesi

Sünen-i Ebû Davud'da Hz. Ebû Hureyre'nin rivâyet elliği şu hadise bakın: "Allah (cc.) her yüzyılın başında bu ümmet için, dini ihyâ edecek olan şahsiyetler yaratacaktır."

Maalesef, bazı kimseler bu hadiste beyan edilen "dinin ihyâ edilmesi" deyimini çok yanlış anlamışlardır. Bu kimseler her yüzyılın başı ve so­nunda mutlaka bir tek "müceddid"in (din'i ihya eden, yenileyen) doğduğu­nu farz etmişlerdir ve buna göre İslâmiyet'in doğuşundan beri her yüzyılın başında bir "müceddid" aramaya çalışmışlardır. Hadis'te geçen Arapça "re's" kelimesi mutlaka "uç veya baş" anlamına gelmelidir. Aynı şekilde geçen "men" kelimesi de bir tek kişiye mahsus bir deyim değildir. Burada yüzyılın başında değil de yüzyıla damgasını vuran kişi desek daha doğru olur. Yani bu kişi o asrın ilim, fikir ve akımlarına kendi damgasını vur­muş olmalıdır. Ayrıca, Arapçada 'men' kelimesi hem tekil, hem çoğul için kullanıldığı için müceddid, "bir tek kişi" de olabilir, "birkaç kişi" de, hatta bu bir grup ve topluluk da. Bu açıklamadan sonra, sanıyorum her asrın ba­şında ve sonunda birer müceddid aranmasına ihtiyaç kalmayacaktır. Cenâb-ı Rasûlullah (a.s.)'ın demek istediği şudur. İnşallah, İslâm tarihinin her yüzyılında ve döneminde, cahiliyye'nin karşısına dikilecek ve İslâmiyet'i gerçek ruh ve yapısıyla canlandıracak ve tesis edecek kişi ve toplu­luklar her zaman bulunacaktır. O halde, her yüzyılda bir değil, birçok mü­ceddid olabilir ve bir tek İslâm ülkesinde değil, birçok ülkede olabilir. Di­ni ihyâ ve tesis etmeye çalışanlara mutlaka "müceddid" ünvanı verilmesi de şart değildir. Bu ünvan ve şeref dine ancak büyük hizmetlerde bulun­muş ve bu uğurda eşi görülmemiş fedakârlıklarda bulunmuş olan kimseye verilebilir.

11.2.8. Müslümanlar Arasında Nifak ve Anlaşmazlık

Rasûlullah (a.s.)’ın bir hadisi şöyledir: "Çok yakın bir zamanda üm­metim 72 fırkaya bölünecektir. Bunlardan sadece biri kurtulmuş olup, be­nim ve sahabelerimin yolunu takip edecektir."

Hadislerde, birçok fitne ve fesadın belireceğine dair gelecekle ilgili bilgiler vardır. Bunların maksadı, iman sahiplerini geleceğin yanlışlıkları­na karşı uyarmaktır.

11.2.9. Mehdî'nin Ortaya Çıkmasıyla İlgili Haberler

Mehdî'nin ortaya çıkışıyla ilgili hadisler, hadis eleştirmenleri tarafın­dan büyük eleştiriye uğramışlardır. O kadar ki, ulema ve fakihlerin önemli bir bölümü, Mehdî'nin hiç gelmeyeceğine kanaat getirmiştir. Bu konu ya­kından incelendiğinde de Mehdî ile ilgili rivâyetlerin çoğunun Şiîlerden kaynaklandığı görülecektir. Tarihe bakıldığında ise, her zümre ve grubun bu hadisleri kendi din ve siyasî emellerine âlet ettiğine şahit olunur.

Kanaatimce, salt Mehdî diye bir zâtın ortaya çıkacağına dair haber doğrudur. Fakat bununla ilgili tafsilâta pek güvenilmez. Bu tafsilât sanı­rım, Hz. Peygamber (a.s.)'in mübarek sözlerine sonradan eklenmiştir. Ni­tekim, çeşitli zamanlarda vaad edilen Mehdî"nin[4] gelişine dair asılsız id­dialara ve sahte Mehdilerin ortaya çıkışına işte bu tür etraflıca açıklamalar yol açmıştır. Her sahte Mehdî, müslümanları kandırmak ve aldatmak için hadiselere sonradan yapılan bu eklemelerden medet ummaya çalış­mıştır.

Ben Mehdî ile ilgili Hazreti Peygamber (a.s.)'in hadislerini enine bo­yuna inceledim. Bu tür hadisler gaybî haberler kategorisine girdiği için, Rasûlullah (a.s.)’ın muhtelif gaybî haberlerini az çok araştırdım. Bu çalış­malarıma dayanarak söyleyebilirim ki, Mehdî ile ilgili Rasûlullah (a.s.)’ın haberleri ile diğer gaybî haberler arasında önemli bir fark vardır. Hz. Pey­gamber (a.s.) diğer konularda gelecekle ilgili bilgiler verirken hiçbir za­man böylesine teferruat vermemiş veya kesin konuşmamıştır. Mehdî ko­nusunda Hz. Peygamber (a.s.)'in ifadesinde oluşan bu değişiklik ister iste­mez içimizde bir takım şüpheler uyandırıyor.

Mehdî ile ilgili hadisler bir arada incelendiğinde aralarında bir hayli tutarsızlık, çelişki ve farklı ifadelerin bulunduğu göze çarpar. Ayrıca, Ehl-i Beyt, Emevî ve Abbasi hanedanları arasındaki siyasi mücadelenin tarihi­ni göz önünde bulunduran bir kişi, Mehdî konusunda her tarafın kendine göre bazı hadisler ileri sürdüğüne tanık olur. Bu hadisleri nakledenlerin çoğunun şu veya bu tarafa bağlı olduğu da bir gerçektir. Bu sebeple, bu hadisleri nakleden veya bu hususla diğer rivayetleri anlatanların objektif davrandığı söylenemez. Meselâ, bazı hadislerde "siyah bayraklar"dan söz edilmiştir. Bu gibi ayrıntıların sonradan hadislere sokulduğu apaçık orta­dadır. Zira, tarih kitaplarından Abbasilerin siyah bayraklara ne kadar me­raklı ve bağlı oldukları bilinmektedir. Ayrıca, söz konusu hadislerle, Ab­basilerin, Halife Mehdî Abbasî'yi, vaadedilen Mehdi olarak takdim ettik­leri tarihî bir gerçektir.

11.2.10. "Müceddid-i Kâmil" in Yeri

Tarihe bakılırsa, şimdiye kadar bir "Müceddid-i Kâmil", yani gerçek anlamda tam bir müceddidin doğmadığı görüşüne varırız. Belki de bu şe­ref, Emevî halifelerinden Hz. Ömer bin Abdülaziz'e verilebilirdi. Ama kendisi siyasi hayatta tam bir başarı kazanamadı ve mukaddes vazifesini tamamlayamadan bu dünyadan göç etti. Bundan sonra ne kadar müceddid doğduysa, hepsi belli bir sahada ve sınırlı bir alanda çalışmalar yaptılar. Tam manasıyla dini ihyâ edecek, her alanda devrim yapacak ve tam bir başarı kazanacak kâmil bir müceddid maalesef şimdiye kadar dünyaya gelmemiştir. Fakat hem akıl ve mantık, hem tabiat kanunları ve dünyanın gidişatı böyle bir müceddid veya önderin doğmasını gerektirmektedir. Bu lider ister şimdi, ister birkaç yıl, ya da binlerce yıllık süreçte doğsun, ama mutlaka doğmalıdır ve inşallah doğacaktır. İşte bu liderin adı "El-İmâm-ul Mehdî" olacaktır, ki bu hususta Hz. Peygamber (a.s.)in açık ve sarih ha­disleri vardır.

Bugün bazı bilgisiz kimseler, Mehdî adını duyar duymaz kaşlarını ça­tar, omuzlarını silkeler. Bu kimselere göre, vaad edilen ve beklenen bir "Mükemmel Önder" veya "Kâmil Müceddid", müslümanlara olumsuz etki yapmış ve onların pasif ve hareketsiz kalmalarına yol açmıştır. Bu sebeple bu kimseler, cahil insanları yanlış düşünceye sevk eden ve hatta hiçbir şey yapamaz hâle getiren bir inancın büsbütün ortadan kaldırılmasını savun­maktadırlar. Aynı kimseler, bütün dinlerde "gaipten gelecek bir zât" ve bir "kurtarıcı" fikrinin bulunduğunu, bu sebeple, Mehdî ile ilgili İslâm dinin­deki inancın da pek ciddiye alınmaması gerektiğini belirtirler. Fakat, Mehdî ile ilgili hadislerin sadece, eski dinlerde de benzeri fikirlerin bu­lunduğu gerekçesiyle bir yana bırakılacak cinsten olmadığı kanaatinde­yim. Son Peygamber, Hz. Muhammed (a.s.), insan ırkının ortadan kalk­ması veya kıyametin gelmesinden önce bütün dünyanın dininin bir defa daha İslâm olacağı ve insanların yarattığı bütün "izm"lerin başarısızlığın­dan sonra, insanın bilâhare, Allah'ın dinine sığınacağı ve bu nimetin, pey­gamberler tarzında çalışarak İslam'ı gerçek anlamda bütün dünyaya yaya­bilecek büyük bir önder sayesinde elde edileceğine dair bir bildirimde bu­lunmuşsa, bunun yadırganacak tarafının olmadığı kanısındayım. Pek mümkündür ki, mükemmel ve kâmil bir müceddid fikri eski peygamberle­rin talimatında yer almış, ama câhil kavimlerin cehâleti yüzünden bunun etrafında evham ve hurafe ağı örülmüştür.

11.2.11. Mehdi İle İlgili Yaygın Anlayış

Doğrusunu söylemek gerekirse, umumiyetle imân El-Mehdi'nin geli­şine inanan müslümanların görüşü de, Mehdi'nin gelmeyeceğine inanan kişi ve çevrelerin düşüncesinden pek farklı değildir. Bu sâf müslümanla­rın inancına göre, İmam Mehdi çağdışı bir görünümde ve dervişlerin kıya­fetinde olup birden bire, bir medrese, tekke veya kulübeden, başında sarık veya takke ve bir elinde tesbih ile çıkagelecektir. Bu Mehdi ortaya çıkar çıkmaz, "ben İmam Mehdiyim" diyecektir ve ulema ile din adamları, ellerinde dini kitaplarla bu zâta yaklaşıp, bu kitaplardaki tarifelere göre kendi­sinin Mehdi olduğunu teyit edeceklerdir. Bundan sonra da müslümanlar akın akın o'na biat edeceklerdir. Sonra cihâd ilân edilecek. Bir bayrak ya­pılacak ve bu bayrağın altına bütün ulema, din adamları ve diğer ileri ge­lenler toplanacak. Ama burada cihâd ve silah kuşanma deyimleri sade mecâzen kullanılmıştır. Yani Mehdî'nin bayrağı altındaki topluluk fiilen cihâd etmeyecek ve kılıç kullanmayacak. Her şey manevî şekilde olacak ve her şey dua ve Allah'ın rahmetiyle gerçekleşecektir. Her şey ilahîlerle halledilecek. Düşmanların kalbi dualarla fethedilecek. Savaşlar bir takım dini ibadetlerle kazanılacaktır. Yine dualarla düşmanların tank, tüfek ve uçakları yok edilecektir! işte sâf ve sade müslümanlar, İmam Mehdi hak­kında bu gibi fikre sahiptirler.

Fakat, bana sorulursa durum bunun tam aksidir. Bence, Mehdi çağdaş bir lider olacaktır. Yani hangi devirde gelirse gelsin o devrin genel örf ve âdetine aykırı bir görünümü olmayacaktır. Çağının bütün ilim ve tekniği­ne iyice vakıf olacaktır. Hayatın bütün meseleleri hakkında bilgi ve tecrü­be sahibi olacaktır. Aklı, zekâsı, siyasî kabiliyet ve savaş tekniğinin bilgi­si bakımından herkesten üstün olacaktır. Kısacası, çağın ilericilerini çok geride bırakacak bilgi, yetenek ve güce sahip olacaktır. Çok mümkündür ki, bu gerçekten çağının meselelerini ve çözümlerini de bilen lider molla ve tekke sahiplerinin şimşeğini üzerine çekecektir. Ayrıca, vücutça Mehdî'de bir gariplik olacağını da sanmıyorum. Benim gibi, sizin gibi ve hepimiz gibi normal bir insan olacaktır. İlk bakışta onun Mehdi olacağını gösteren, vücut yapısında herhangi bir işaret ve alâmet olmayacaktır. Ayrıca, bu kişinin kendi kendini resmen Mehdi ilân edeceğini de sanmıyo­rum. Belki kendisi de kendisinin vaad edilen Mehdi olduğunun farkına varamayacaktır. Ama ölümünden sonra, başardığı büyük işler ve dini ihya yolunda kazandığı zaferlerden dolayı, nübüvvet veya peygamberlik şeklinde bir halifelik vazifesi yaptığı dost, düşman herkes tarafından anlaşıla­caktır.

Daha önce işaret ettiğim gibi, peygamberlerden başka kimse Allah ta­rafından belli bir görev ile geldiğini iddia edemez. Zaten peygamberler­den başka kimse nasıl bir görevle dünyaya geldiğini iyice kestiremez. Doğrusu şu ki, Mehdilik iddia ile değil, işi başarmakla elde edilir. Bir kişi sadece iddia etmek suretiyle Mehdî olamaz. Bence, bu gibi iddialarda bu­lunanlar gibi, bu türlü iddiada bulunanlara inananlar da, kendi bilgisizlik ve akılsızlıklarını ispatlamış olurlar.

11.2.12. Mehdî'nin Çalışmalarının Niteliği

Mehdî'nin yapacağı işler hakkındaki görüşüm de yukarıda bahsetti­ğim kimselerin düşüncelerinden çok farklıdır. Ben, İmam Mehdi'nin çalış­malarında Mu'cize, kerâmet, akıl almaz davranışlar, murakabe, gaipten bil­giler, kehânetler, müritlik ve mürşitlik gibi şeylerin de yeri olmadığını be­lirtmek isterim. Kanaatim odur ki, bir devrimci liderin dünyada karşılaştı­ğı engel ve güçlüklerle İmam Mehdi de karşılaşacaktır. Bu önder ve lider, ruhda ve özde İslam olan yeni bir düşünce ekolü ve hareket tarzı belirle­yecektir. O'nun başlattığı hareket ve düşünce akımı, kafaları ve insanların yaşantılarını temelden değiştirecektir. Başlattığı hareket öylesine büyük ve geniş kapsamlı olacaktır ki, hem siyasi ve hem de kültürel nitelikler ta­şıyacaktır. Cahiliyye bütün gücüyle O'na karşı koymaya, O'nu yıkmaya çalışacaktır, ama zafer Mehdî'nin olacaktır. O öylesine muazzam ve muh­teşem bir İslâm devleti kuracaktır ki, bir yandan manevî değeri ve niteliği çok yüksek olacaktır, bir yandan da maddî bilimsel ve teknolojik kalkın­ması en üst düzeyde olacaktır. Hadiste de bu noktaya temas edilmiştir: "O'nun (Mehdî'nin) hükümetinden hem göktekiler, hem yerdekiler razı olacaklardır. Gök alabildiğine bereketlerini yağdıracak, yer de içindeki bulun hazinelerini dışarıya çıkaracaktır."

Bir gün İslâmiyet'in bütün dünyanın düşünce sistem ve odaklarına, medeniyet ve kültürüne ve siyasetine hâkim olacağı yolundaki beklenti doğruysa, müthiş önderliğinde bu görkemli devrimin yapılacağı "Büyük Lider"in doğuşu da şarttır. Böyle bir liderin ortaya çıkma imkânına şüphe ile bakanların aklına şaşarım. Bu dünyada Lenin ve Hitler gibi cahil ve sa­pık liderler doğup bütün insanları hakimiyetleri altına almayı düşünebili­yorsa, doğru yolda olan, insanlığı barışa ve refaha götürecek bir dünya li­deri neden çıkmasın?

11.2.13. Hz. Îsa'nın Dünya'ya Tekrar Gelişiyle ilgili Haberler

1- "Hz. Ebû Hureyre'nin rivâyetine göre, Rasûlullah (a.s.) buyurdular: Canıma mâlik olan Zât'a yemin ederek söylüyorum ki, Meryem oğlu mut­laka aranıza nâzil olacaktır. O Haç'ı kıracaktır ve domuzu öldürecektir ve savaşa son verecektir. (Başka bir hadiste, harp yerine cizye kelimesi var­dır. Yani cizye'yi kaldıracaktır). Ve mallar öylesine bollaşacaktır ki bunla­rı alacak kimse kalmayacaktır. Ve (durum öyle olacaktır ki İnsanlar Al­lah'ın huzurunda) bir secde etmeleriyle her şeyin düşüncesinden kurtula­caklardır." (Buhâri; Kitab-u Ehâdis-il Enbiyâ, Bölüm: Meryem oğlu Îsa'nın inişi, Müslim; Meryem oğlu Îsa'nın inişiyle ilgili bölüm, Tirmizî; Fiten ile ilgili bölümler ve Hz. Îsa ile ilgili bölüm, Müsned-i Ahmed Rivâyet eden: Ebû Hureyre).

2- Başka bir rivâyet Hz. Ebû Hureyre (r.a.) tarafından şu sözlerle nak­ledilmiştir: "Meryem oğlu Îsa dünyaya gelmedikçe kıyamet olmayacak­tır." Bu sözlerden sonra, yukarıdaki hadis nakledilmiştir. (Buhârî, Kitab-ul Mezâlim, Kesr-us Sâlib Bölümü, İbn Mâce: Kitâb-ul Fiten, Deccâl Fitnesi ile ilgili bölüm).

3- "Hz. Ebû Hureyre rivâyet ediyor ki bir defasında Rasûlullah şöyle buyurdu:

"Meryem oğlu size inince ve imamınız o zaman sizden olduğu bir sı­rada, siz nasıl olacaksınız?" (Buhârî, Kitab-u Ehâdis-il Enbiyâ, Bölüm: Îsa'nın inişi, Müsned-i Ahmed, Müslim, Hz. Îsa'nın inişi, Rivâyet eden: Ebû Hureyre).

4- Hz. Ebû Hureyre tarafından rivayet edildiğine göre, Rasûlullah (a.s.) buyurdular ki, "Meryem oğlu Îsa inecek ve domuzu öldürecek ve Haç'ı ortadan kaldıracak ve onun için namazlar toplanacaktır. Ve o kadar mal dağılacaktır ki, bunları kabul edecek kimse bulunmayacak. O haracı durduracak ve Rauha'da (Medine'ye 35 mil uzaklıkta bir yer) konaklaya­cak ve oradan hac ve umre edâ edecektir. Ya da her ikisini toplayacaktır." (Rivâyet edenin bu hususla biraz şüphesi vardır). (Müsned-i Ahmed, Ebû Hureyre'nin rivâyetleri, Muslim, Kitab-ul Hacc, Bâb-u Cevâz-il Temettü' fil-Hacc ve el-Kur'an).

5- Hz. Ebû Hureyre'nin rivâyetine göre, Hz. Peygamber (a.s.) (Deccâl'in ortaya çıkışından bahsettikten sonra) şöyle buyurdular: "Müslüman onunla (Deccâl ile) savaşma hazırlığı yaparken saflar düzenlerken ve na­maz için tekbir getirilmişken, Meryem oğlu Îsa ortaya çıkacaktır ve na­mazda müslümanlara imamlık yapacaktır. Ve Allah'ın düşmanı (Deccâl) onu görür görmez, tuzun suda eridiği gibi eriyecektir. Eğer Îsa (a.s.) onu kendi haline bırakırsa eriyip gidecektir. Ama Allah, onu, O'nun (Îsa'nın) eliyle öldürtecektir ve o (Hz. Îsa) mızrağında onun (Deccâl'in) kanı oldu­ğu halde müslümanlara gösterecektir." (Mişkat; Kitab-ül Fiten, Bâb-ul Melâhim, Müslim'e atfen).

6- "Hz. Ebû Hureyre tarafından rivâyet edildiğine göre, Hz. Peygam­ber (a.s.) buyurdular İçi, "Benim ve O'nun (Îsa) arasında başka herhangi bir nebi yoktur. O dünyaya inecektir. O halde, O'nu görünce tanıyacak­sınız. O, orta boylu, beyaz ve pembe tenli bir kişi olup, sarı bir kıyafet içinde olacaktır. O İslâm için adamlarla savaşacak, Haç'ı parça parça edecek ve domuzu öldürecektir. Cizyeyi kaldıracak ve Allah, O'nun zamanın­da İslam'dan başka bütün dinleri ortadan kaldıracaktır. Ve O (Hz. Îsa) Mesih-i Deccâl'i öldürecektir. Yeryüzünde 40 yıl kalacak, sonra ölecektir. Ve müslümanlar O'nun cenaze namazını kılacaklardır." (Ebû Davûd, Ki­tab-ul Melâhim, Deccâl'in ortaya çıkışıyla ilgili bölüm, Müsned-i Ahmed. Rivayet eden: Ebû Hureyre).

7- "Hz. Câbir bin Abdullah'ın rivayet ettiği gibi, kendisi Rasûlullah'ın şöyle dediğini duymuştur:"... Daha sonra Meryem oğlu Îsa dünyaya gele­cektir. Müslümanların lideri (imamı, hükümdarı) kendisine diyecektir ki "gelin namaz kıldırın.' Fakat o diyecektir ki, 'hayır siz kendiniz birbirinizin liderisiniz (Yani lideriniz veya imamınız aranızdan olmalıdır.)' O (Hz. Îsa) bu jesti Allah'ın bu ümmete verdiği şan-ü şeref yüzünden yapacaktır." (Müslim, Hz. Îsa'nın inişiyle ilgili bölüm, Müsned-i Ahmed. Rivayet eden: Câbir bin Abdullah).

8- "Câbir bin Abdullah (İbn-i Sayyâd'ın hikâyesini anlatırken) rivâyet ediyor ki, Hz. Ömer bin Hattâb, Hz. Peygamber (a.s.)'e şöyle seslendi: 'Ya Rasûlullah bana izin verin, onu öldüreyim.' Bunun üzerine Rasûlullah de­di ki, 'eğer bu aynı kişi (Deccâl) ise, bunu siz öldürmeyeceksiniz. Onu Meryem oğlu Îsa öldürecek. Ve eğer, bu aynı kişi değilse, o zaman siz, sözleşmeli kişilerden (zimmîlerden) birini öldürme hakkına sahip değilsi­niz." (Mişkat, Kitab-ul Fiten, İbn Sayyâd'ın hikayesiyle ilgili bölüm, Şerh-üs-Sünne-yi Bağavî)

9- "Cabir bin Abdullah rivâyet ediyor ki (Rasûlullah, Deccâl'in hika­yesini anlatırken dedi ki) "o zaman Meryem oğlu Îsa (a.s.) birden bire müslümanlar arasında belirecektir. Sonra namaza kalkılacak ve kendisine, 'ey Ruhullah, gelin namaz kıldırın' denilecek. Ama o diyecek ki, 'hayır, si­zin imamınız ileri gelsin ve o namaz kıldırsın.' Sonra, müslümanlar sabah namazını kıldıktan sonra Deccâl'a yürüyeceklerdir. Buyurdular, 'O kezzâb yalancı, (Deccâl), Hz. Îsa'yı görünce tuzun suda eridiği gibi eriyecektir. Ve o (Îsa) ona yaklaşıp onu öldürecektir. Öyle bir durum olacak ki, ağaç­lar ile taşlar bağıracaklar, 'bakın ey Ruhullah, bu Yahudi arkamıza saklan­mıştır'. Deccâl'in taraftarlarından kimse öldürülmekten kurtulamayacak­tır." (Müsned-i Ahmed, Hz. Câbir bin Abdullah'ın rivayetleri).

10- "Hz. Nevvâs bin Sem'an Kılabî (Deccâl'in hikayesini anlatırken rivâyet ediyor: Deccâl bunları yaparken, Cenab-ı Allah, Meryem oğlu Mesih'i gönderecektir. O (Îsa) sarı renkli iki elbise içinde, iki meleğin kol­ları üzerinde Şam'ın doğu kesiminde beyaz minarenin yanına inecektir. O başını eğdiği zaman sanki sular damlayacak ve başını kaldırdığı zaman, inci gibi damlalar düşecektir. Soluğu nereye kadar varırsa oralarda hiçbir kâfir hayatta kalamayacaktır. Gözleri nereye kadar görebiliyorsa oraya ka­dar hiçbir kâfir yaşayamayacaktır. Sonra Meryem oğlu, Deccâl'i takip edecektir ve Lod'un (Tel Aviv'e birkaç mil uzaklıkta Lodds, ki burada İs­railliler uluslararası havaalanı inşa etmişlerdir) kapısında ona yetişip onu öldürecektir" (Müslim, Zikr-ud Deccâl, Ebû Davûd, Kitab-ul Melâhim, Deccâl'ın ortaya çıkışıyla ilgili bölüm, Tirmizî, Fiten ile ilgili bölümler, ve Deccâl ile ilgili bölüm, İbn Mâce, Kitâb-ul Fiten, Deccal fitnesi bölü­mü).

11- "Abdullah bin Amr bin As diyor ki, Rasûlullah bir defasında şöy­le buyurdular. "Deccâl, ümmetimden çıkacaktır, ve 40 (bunun 40 gün mü, ay mı, yoksa yıl mı olacağını bilmiyorum) yaşayacaktır. Daha sonra Cenâb-ı Allah Meryem oğlu Îsa'yı gönderecektir. Onun yüz hatları genel­likle Urve bin Mes'ud (bir sahabe) gibi olacaktır. O, onu (Deccâl'i) takip edecek ve öldürecektir. Daha sonra, İnsanlar 7 yıl öyle yaşayacak ki, iki kişi arasında bile anlaşmazlık ve düşmanlık olmayacaktır!" (Müslim: Zikr-üd Deccâl).

12- "Hüzeyfe bin Esîd El-Gıfarî diyor ki, bir defasında Hz. Rasûlullah toplantımıza geldiler. O sırada biz aramızda konuşuyorduk. Bizim neler konuştuğumuzu sordular. Dediler ki biz kıyametten bahsediyorduk. Şöyle dedi, kıyamet, 10 işaret görülmeden gelmeyecektir. Sonra Rasûlullah bu işaretleri saydı. 1) Duman, 2) Deccâl, (3) Dabbet-ül Arz (bir çeşit yer hay­vanı), 4) Güneşin batıdan çıkması, 5) Meryem oğlu Îsa'nın inişi, 6) Yecuc ve Me'cuc 7) Üç büyük toprak kayması biri Doğu'da, 8) diğeri batıda ve, 9) üçüncüsü Arap Yarımadasında ve 10) nihayet Yemen'de patlak verecek ve insanları mahşere sürükleyecek büyük bir yangın." (Müslim; Kitab-ul Fiten ve Eşrât-us Sâah, Ebû Davud, Kitab-ul Melâhim, Emârat-us Sâah bölümü).

13-"Hz. Peygamber (a.s.)'in azad ettiği uşağı, Sevban rivayet ediyor ki, Hz. Rasûlullah (a.s.) buyurdular, "Ümmetimin iki ordusu öyledir ki Cenâb-ı Allah onları Cehennem ateşinden kurtarmıştır. Bu ordulardan biri Hindistan'a saldıracak olanlardır. İkincisi de Hz. Meryem oğlu Îsa'nın ya­nında bulunan ordudur." (Nesâî, Kitab-ül Cihâd, Müsned-i Ahmed, Sevbân'ın rivayetlerinden).

14- Mücemmî' bin Câriye el-Ensârî'nin rivâyetine göre, Rasûlullah bir defasında Deccâl'den bahsederken onu Lod'un, kapısında Meryem oğlu­nun öldüreceğini açıkladı. (Müsned-i Ahmed, Tirmizî, Fiten ile ilgili bö­lümler).

15- Ebû Ümâme Bahili (uzun bir hadiste, Deccâl'den bahsederken) şu rivâyeti nakletmiştir: "Müslümanların imamı namaz için ileriye adım atmışken, Meryem oğlu Îsa ona gelecektir. İmam adımını geri alacak, ki Îsa ileriye gidebilsin. Ama Îsa (a.s.) onun omuzuna elini koyarak, 'nama­zı sen kıldır zira bu cemaat senin için ayağa kalkmıştır' diyecektir. Böy­lece, o namaz kıldıracaktır Selâm verdikten sonra, Hz. Îsa diyecek ki, 'ka­pıyı açın'. Nitekim kapı açılacaktır. Dışarıda Deccâl 70 bin silahlı yahudi ile saflar düzenlemiş beklerken görülecektir. Hz. Îsa (a.s.) ona bakar bak­maz, tuzun suda eridiği gibi erimeye başlayacak ve oradan hemen kaça­caktır. Hz. Îsa (a.s.) diyecek ki, "bende senin için öyle bir darbe vardır ki bundan hiç kurtulamazsın." Sonra onu Lod'un doğu kapısında yakalaya­caktır. Ve Allah Yahudileri bozguna uğratacaktır... Ve yeryüzü, müslü­manlarla, suyla kabın dolduğu gibi dolacaktır ve dünyada Allah'tan başka kimseye ibadet edilmeyecektir, (İbn Mâce, Kitab-ül Fiten, Deccâl Fitnesi bölümü).

16- Osman bin Eb-ul-Âs' diyor ki 'ben Rasûlullah (a.s.)'ın şanları söylediğini duydum' "Ve Meryem oğlu Îsa (a.s.) sabah namazı sırasında inecektir. Müslümanların lideri O'na diyecek ki, 'ey Ruhullah, namaz kıl­dırın'. O cevap verecek, 'bu ümmetin insanları birbirine lider olacak kabiliyettedir.' Bunun üzerine, müslümanların bir emiri (hâkimi, lideri) ileriye çıkıp namaz kıldıracaktır. Namaz kılındıktan sonra Îsa (a.s.) silahım alıp Deccâl'a yönelecektir. O (Deccâl) onu görünce, tuz gibi eriyecektir. Hz. Îsa (a.s.) silahıyla onu öldürecektir ve arkadaşları mağlup olarak kaçmaya başlayacaklardır. Fakat hiçbir yerde eman bulamayacaklardır. Nihayet, ağaçlar seslenmeye başlayacaklardır, 'Ey Mü'min, bu kâfir buradadır' ve taşlar da seslenecekler, 'Ey Mü'min bu kâfir buradadır.'" (Müsned, Taberânî, Hâkim).

17- "Semure bin Cündüb (uzun bir hadiste) Rasûlullah (a.s.)'ın şöyle buyurduğunu nakleder "Ve sonra sabah vakti, müslümanlar arasında Hz. Meryem oğlu Îsa gelecektir ve Allah, Deccâl ve onun ordusunu yenilgiye uğratacaktır. Ta ki, Duvarlar ile ağaçların kökünden sesler gelmeye başla­yacaktır, 'ey Mü'min, bu kâfir aramızda saklıdır, bunu öldür.'" (Müsned-i Ahmed)

18- Umran bin Hüseyin'in rivâyetine göre, Rasûlullah (a.s.) buyurdu­lar: "Ümmetimde her zaman, Hak üzerinde olacak ve muhaliflerine galip gelecek bir topluluk mutlaka bulunacaktır. Ta ki, Allah'ın hükmü gelecek ve Meryem oğlu Îsa inecektir." (Müsned-i Ahmed).

19- Hazreti Ayşe (Deccâl) ile ilgili hikayeyi anlatırken rivâyet ediyor

ki, Îsa (a.s.) inecektir ve Deccâl'i öldürecektir. Bundan sonra, Îsa (a.s.) 40 yıl yeryüzünde âdil bir İmam ve adaletli bir hâkim (yargıç) olarak kala­caktır (Müsned-i Ahmed).

20- Rasûlullah (a.s.)’ın serbest bıraktığı uşağı, Safine, Deccâl ile ilgili hikayeyi anlatırken diyor ki, ve daha sonra, Hz. Îsa (a.s.) inecektir ve Al­lah, Deccâl'i Afik tepelerinde helâk edecektir.' (Müsned-i Ahmed).

21- "Hz. Huzeyfe bin Yeman (Deccâl'den bahsederken) diyor ki, "Ve müslümanlar namaza kalkınca, gözlerinin önüne Meryem oğlu Îsa çıka­caktır ve o müslümanlara namaz kıldıracaktır. Selâm verildikten sonra orada bulunanlara diyecek ki, "lütfen, benim ile bu Allah'ın düşmanı ara­sından çekilin." Ve Allah, Deccâl'in arkadaşlarına müslümanları galip kı­lacaktır. Müslümanlar onları iyi hırpalayacaklardır. Tâ ki, ağaçlar ile taş­lar sesleneceklerdir: 'Ey Abdullah, ey Abdurrahman, ey müslüman, işte bir Yahudi, işte vur ona.' Böylece, Allah onları mahvedecektir ve müslü­manlar galip geleceklerdir. Ve Haç'ı kıracak, domuzu öldürecek ve cizye­yi ortadan kaldıracaktır." (Müstedrek-i Hâkim. Müslim'de de bu rivâyet özetle nakledilmiştir. Ayrıca, Hâfız İbn Hacer kendi eseri, "Feth-ul Bâri", Cilt: VI. s. 450'de bu hadisin doğru olduğunu yazmıştır.)

İşte, yukarıda 14 sahabeye ait olarak naklettiğimiz 21 hadis doğru ve sağlam kaynaklar ve hadislerle ilgili en esaslı kitaplarda yer almışlardır. Hz. Îsa (a.s.)'nın dünyaya tekrar gelişiyle ilgili diğer pek çok hadis ve baş­ka bir deyimle gaybî haber de vardır. Ama biz sözü fazla uzatmamak için sadece bu hadisleri nakletmeyi uygun gördük.

11.2.14. "Mesih Benzeri" Kavramı Yanlıştır

Bu hadisleri şöyle gözden geçiren bir kişi, bunlarda herhangi bir "Îsa'nın benzeri" (Mesih benzeri), "vaadedilen Mesih" veya "müstakbel bir Mesih'den bahsedilmediğini hemen anlayacaktır. Burada zikrolunan Hz. Îsa, yeni ve değişik bir kişi veya "peygamber" değildir. Bu yine eski ve bilinen bir peygamberdir. Hâl böyle iken, çağımızda bir kimsenin, bir babanın sulbünden ve bir annenin karnından doğup, Hz. Peygamber (a.s.)'in müjde verdiği Meryem oğlu Îsa (a.s.)'nın kendisi olduğunu iddia etmesi abestir. Yukarıda naklettiğimiz bütün hadisler, sözü edilen kişinin, bundan 2000 yıl önce babasız ve Meryem'in kamından doğan Îsa (a.s.) ol­duğunu apaçık göstermektedir.

11.2.15. Deccâl'in Ortaya Çıkışıyla İlgili Haberler

Deccâl ile ilgili Hazreti Peygamber efendimiz (a.s.)'in ne kadar hadis­leri varsa, onları toptan gözden geçirdiğimizde bu kötülük simgesinin or­taya çıkma zamanının tayin edilmediği görüşüne varırız. Hz. Peygamber (a.s.)'e bu hususta Allah tarafından gelen bilginin özeti şudur: Dünyada büyük bir Deccâl doğacaktır. Onun bazı belirgin özellikleri olacaktır. Fa­lanca yerde öldürülecektir. Fakat ortaya çıkışının kesin zaman ve yerini belirtmemiştir. Hz. Peygamber (a.s.), Deccâl'in kendi devrinde mi yoksa daha sonraki devirlerde mi doğacağı konusuna da açıklık getirmemiştir.

Bu konuyla ilgili, Hz. Peygamber (a.s.)'e ait olduğu söylenen hadisle­rin gerek muhtevalarındaki farklılıklar ve gerekse ifadelerdeki değişiklik­ler gösteriyor ki, Rasûlullah (a.s.) bu sözleri vahye göre değil kendi fikir ve görüşüne göre söylemiştir. Nitekim, Hz. Peygamber (a.s.)' in, bazen Deccâl'in Horasan'dan, bazen İsfahan'dan bazen da Suriye ile İrak’taki bir yerden çıkacağını söylediği belirtilmiştir. Ayrıca, Hz. Muhammed (a.s.)'in, Medine'de muhtemelen 2. veya 3. hicri yılda doğduğu sanılan İbn Sayyâd adlı Yahudi çocuğunun Deccâl olacağından şüphe ettiği kaydedil­miştir. Son rivâyete göre de, dokuzuncu hicri yılda Filistin'in bir Hıristiyan rahibi (Temim Dâri)'nin, gelip müslüman olduğu Hz. Peygamber (a.s.)'a bir hikâye anlattığı ifade edilmiştir. Rahib'in hikâyesi şuydu: Bir defasın­da kendisi bir deniz yolculuğu sırasında (muhtemelen Akdeniz'de veya Umman Denizinde) ıssız bir adaya ulaştı, ve orada garip bir adamla karşı­laştı. Bu adam kendisinin Deccâl olduğunu söyledi, Hz. Peygamber (a.s.) Filistinli rahibin bu hikâyesini dinledikten sonra Deccâl ile ilgili ifadesini yalanlama gereğini duymadı. Hz. Peygamber (a.s.) sadece şunu söylemek­le yetindi. "Sizin dediğinize göre Deccâl Akdeniz veya Umman denizindedir. Halbuki ben onun Doğu'da ortaya çıkacağını sanıyorum."

Hz. Peygamber (a.s.)'in Deccâl ile ilgili haberlerini inceleyecek bir ki­şinin ilm-i hadis ve dinî ilkelerden azıcık haberi olursa, bu buyrukların iki bölümü olduğunu hemen anlayacaktır. Birinci bölümde yer alan hadisler­de Deccâl'in mutlaka geleceği, bazı belirgin özelliklere sahip olacağı ve dünyada fitne ve fesat çıkaracağı kesin ifadelerle açıklanmıştır. Bu husus­taki hadislerde bir çelişki yoktur.

Hz. Peygamber (a.s.)'in hadislerinin ikinci bölümünde Deccâl'in kim olduğu, nerde ve ne zaman belireceği açıklanmıştır. Bu hadisler sadece birbiriyle tezât halinde değil, bunlarda aynı zamanda şüphe ve tereddüttü ortaya koyan kelime ve ifadeler de vardır. Meselâ, İbn Sayyâd ile ilgili olarak Hz. Peygamber (a.s.)'in Hz. Ömer'e şöyle dediği nakledilmiştir. "Eğer bu Deccâl ise bunun katili sen olmayacaksın. Ve değilse, sen söz­leşmeli biri (zimmi) ni öldürmeye yetkili değilsin." Yine başka bir hadiste Rasûlullah (a.s.)'ın şöyle buyurduğu rivâyet edilmiştir. "Eğer o (Deccâl) ben hayatta iken gelirse ben ona hüccetle (fikir ve delillerle) karşı koyaca­ğım. Yoksa, benden sonra Rabbim her mü'min'in hâmisi ve nasırıdır."

Demek ki, ikinci bölüm birinci bölümden hayli farklıdır. Bu itibarla, ikinci bölüm dini açıdan birincisi kadar bağlayıcı değildir. Her iki bölüme aynı önemi veren, ikisinin eşit olduğunu sanan ve hepsinin imanın bir par­çası olduğunu düşünen bir kişi yanlış yoldadır. Gördüğümüz gibi, Hz. Peygamber (a.s.) Deccâl'in kişiliği, doğacağı zaman ve yer konusunda emin değildi ve bu sebeple, İbn Sayyâd hakkında şüphesini belirtmişti. Hatta Hz. Ömer bin Hattab, İbn Sayyâd'ın Deccâl olduğuna yemin bile et­mişti. Fakat bu Yahudi çocuk daha sonra müslümanlığı kabul elti, Kâbe ve diğer kutsal yerlerde kaldı, ibadet elti, müslüman olarak ebediyete intikal etti ve müslümanlar onun cenâze namazını da kıldılar. O halde, İbn Sayyâd'ın halâ Deccâl olduğunu düşünmek doğru olur mu? Filistinli Ra­hip Temim Dari’nin öyküsü de anlatıldığı zaman hemen hemen doğru ola­rak kabul edilmişti. Fakat, aradan 1350 yıl geçmesine rağmen mahpus ol­duğu adadan çıkmayan yaratık Deccâl olabilir mi? Eğer kendisi iddia etti­ği gibi Deccâl ise neden Hz. Muhammed (a.s.)'in haberleri istikametinde fitne ve fesât çıkarmadı ve başka kimseyi varlığından haberdar etmedi? Rasûlullah (a.s.), Deccâl'in kendi döneminde ortaya çıkabileceği veya kendisinden hemen sonra doğabileceği tahminini yapmıştı. Fakat, 1350 yıl geçmesine rağmen böyle bir Deccâl'in doğmadığı bir gerçek değil mi­dir? Bu sebeple Deccâl ile ilgili Hz. Peygamber (a.s.)'in hadislerini İslâm akide ve inançlarının ayrılmaz bir parçası gibi kabul etmek ve dünyaya yaymak doğru bir hareket sayılabilir mi? Daha önce belirttiğim gibi, pey­gamberler pek çok şeyi vahiyle ve Allah'ın emriyle söyler ve yaparlar. Bu hususta hiçbir şüphe, tereddüt ve yanlışlığa ihtimal yoktur. Ama bazı şey­ler var ki, peygamberler sadece birer insan olarak ve sadece şahsi fikirleri ile tahminlerini ortaya koyarlar. Bu gibi fikir ve tahminlerin değişme ihti­mali vardır. Ama bu değişiklik peygamberlerin umumi durumunu etkile­mez, onların peygamberlik sıfatına gölge düşürmez. Bu tür fikir ve tah­minlerin yanlış çıkması, Peygamberlerin durumunda zerre kadar değişik­lik yapmaz. Üstelik, şeriatımız da peygamberlerin bu tür söz ve hareketle­rini aynen benimsememizi zorunlu kılmamıştır. Bu hususta, hurma ağaç­larının dikilmesi ile ilgili Hz. Peygamber (a.s.)'in ikazı sanırım herkesin aklındadır.

11.2.16. Hz. Peygamber (as)'in Buyruklarından Yolun Tayini

Hz. Peygamber efendimiz (a.s.)'in hangi söz ve hareketlerinin, kendi şahsi düşünce ve tahminine göre ve hangilerinin Allah'ın verdiği bilgiye göre olduğunu anlamak için yine Hz. Peygamber (a.s.)'in kendi açıklama­larına dikkat etmeliyiz. Bazen de diğer şartlar ve unsurlar bunu anlamamı­za yardım ederler. Meselâ, Deccâl ile ilgili hadisleri incelediğimizde biz­zat Hz. Peygamber (a.s.)'in kullandığı kelime ve ifadelerden, bu yaratığın kişiliği, doğacağı yer ve zaman hakkında Allah'tan herhangi bir haber al­madığını anlayabiliriz. Hz. Muhammed (a.s.), İbn Sayyâd'ın Deccâl olaca­ğından o kadar şüphelenmişti ki, Hz. Ömer (r.a.) yemin ederek kendisinin Deccâl olduğunu söyleyince O'nun sözlerini yalanlamadı. Fakat Hz. Ömer İbn Sayyâd'ı öldürme niyetinde olduğunu söyleyince, Hz. Peygamber şun­ları belirtti. Eğer bu o ise, sen ona hakim olamazsın, ama bu o değilse, bu­nu öldürmek sana bir yarar getirmeyecektir." (Müslim, İbn Sayyâd ile il­gili rivâyet). Başka bir hadisle Hz. Peygamber (a.s.) Deccâl'den bahseder­ken şunları buyurdular. "Eğer o benim varlığım sırasında onaya çıkarsa, ben tarafınızdan ona karşı koyacağım. Ve eğer o benim olmadığım bir za­manda ortaya çıkarsa herkes kendi başına onunla mücadele etmelidir ve Allah benden sonra, her müslümanın muhafızıdır." (Müslim, Deccâl'in hi­kayesi). Temim Dari, bir deniz yolculuğu sırasında Deccâl ile görüştüğü­ne dair hikâyesini anlatınca Hz. Muhammed (a.s.) bu hikayeyi ne yalanla­dı ne de teyit etli. Aksine şunları söyledi: "Ben Temim'in anlattıklarını be­ğendim. O'nun anlattıkları, benim size Deccâl ile ilgili anlattıklarımla mu­tabakat halindedir." Ayrıca şu sözleri de ilâve etti: "Fakat o (Deccâl) Suri­ye veya Yemen denizinde değil, doğu tarafındadır." (Müslim, Kıssat-ul Cessâse). Bütün bu hadis ve rivâyetler konuyu sanırız yeterince açıkla­maktadır.1

11.2.17. Hz. Ammâr bin Yâsir'in Öldürülmesiyle İlgili Haber

Hz. Peygamber (a.s.)'in, Hz. Ammâr bin Yâsir ile ilgili bir sözü çok meşhurdu ve pek çok sahabe bu sözü bizzat O'nun mübarek ağzından duy­muşlardı. Rasûlullah şöyle demişti. 'Seni (Ammâr'ı) âsi bir çete öldüre­cektir' (Müsned-i Ahmed, Buhârî, Müslim, Tirmizî, Nesâî, Taberânî, Beyhakî, Müsned-i Ebû Davut Tayalisî v.s. gibi ünlü hadis kitaplarında, Hz. Ebû Said Hudrî, Ebû Katâde Ensârî, Ümm-ü Seleme, Abdullah bin Mes'ûd Abdullah bin Amr bin el-Âs, Ebû Hureyre, Osman bin Affan, Hu­zeyfe, Ebû Eyyub Ensârî, Râfi', Hüzeyme bin Sâbit, Amr bin el-Âs, Ebul Yusr, Ammâr bin Yâsir ve bazı diğer sahabeler tarafından rivâyet edilmiş­tir. Ayrıca İbn Sa'd da Tabakât'ta bu hadisi çeşitli vesikalara dayanarak kaydetmiştir).

İbn Abd-il Berr, "İstiâb" adlı eserinde diyor ki,"Ammâr bin Yasir'in âsi bir güruh tarafından öldürüleceğine dair Hz. Peygamber (a.s.)'in buy­rukları sağlam kaynak ve usûllere göre bize kadar intikal etmiştir". Nite­kim, Ammâr bin Yasir'in asi bir grup tarafından öldürüldüğü bir gerçektir.

11.2.18. Kıyamet'in Gelmesiyle İlgili 10 İşaret

Müslim'de, Huzeyfe bin Useyd el-Gifari'nin rivâyetine göre, Rasûlullah (a.s.) buyurdular ki, bu alâmetler görülmeden kıyâmet olmayacaktır. Duman, Deccâl, Dâbet-ul Arz, güneşin batıdan doğması, Meryem oğlu Îsa'nın inişi, Ye'cuc ile Me'cuc'un istilâsı ve üç büyük toprak kayması ha­disesi, biri doğu'da, ikincisi batıda, üçüncüsü Arap yarımadasında ve bü­tün insanları Mahşer’e doğru sürükleyecek, Yemen'de çıkacak büyük bir yangın. Hazreti Peygamber'in ifadesine göre, o zaman kıyamet, miadını doldurmuş hamile bir kadının, çocuğunu gece mi, gündüz mü doğuracağı belli olmadığı gibi, yakın olacaktır


 

[1] Gibbon, "Decline and Fall of The Roman Empire", C II, s. 788, Modern Library, New York.

[2] Bu Kur'ân-ı Kerîm in geleceğe ait en şaşırtıcı ve en harika haberlerin den biridir. Kuran-ı Kerîm'de bu haber yer aldığı zaman Mısır Firavunlarının mezarları hakkında herhangi bir bilgi yoktur. Ehram (Piramid)larına açılması çalışmaları 20. yüzyılda başlamıştır. 1907'den evvel Ramses I veya diğer Firavunların mumyalarına rastlanamamışlı. 3000 yıl önceki bir olayın haber verilmesi Kur'ân-ı Kerim'in büyük bir gaybî haberidir.

[3] Hz. Peygamber Efendimiz buyurmuşlardı ki, "Benden sonra halifelik 30 yıl sürecek­tir. Daha sonra padişahlık gelecektir." Bu süre Rebiülevvel, 41 Hicri'de sona erdi. Aynı tarihte Hz. Hasan, Hz. Muaviye karşısında halifelikten feragat etti. Bundan sonraki gelişmeler hepimizin malûmudur. Yani meşveret yerine bir hanedan'ın hakimiyeti ve monarşi için kapılar açılmış oldu.

[4] Evvela, "Mehdi" kelimesine dikkat edilmesi gerekmekledir. Bilindiği gibi, hadislerde bu kelime geçmektedir ve Hz. Peygamber (a.s.)'in bunu kullandığı da doğrudur. Bu kelimenin sözlük anlamı "hidayet görmüş" veya "hidayet edilmiş "tir. Yani "Hâdi", hidayet veren veya hidayet eden deyimi kullanılmamıştır. Demek ki, doğru yolda olan her önder, lider, hükümdar veya yöneti­ciye Mehdi denilebilir. "El-Mehdî" kelimesi ise sadece bu gibi belirli bir kişi veya bu hususu ba­zı özellikler taşıyan şahıs için kullanılabilir. Hadislerde bu belli özellikten de bahsedilmiştir. Yani, bu zât, dünyada nübüvvet şeklindeki halifeliğin sona ermesinden sonra tekrar böyle bir halifeliği tesis edecek ve dünyada adalet ile barış sağlayacaktır. Bundan, İslâm dininde "Mehdî" adında bir mevki veya makam ihdâs edildiği ve böyle bir kişiye tıpkı nebi veya peygamberlere olduğu gibi, iman etmenin, imanın bir parçası olduğu anlaşılmamalıdır. Buna ilâveten, Mehdi'nin, "Masum bir İmam" olacağına dair bir kayıt da yoktur. Aslında bu husustaki inanç, Şiilerde yaygın olan "Ma­sum İmam" fikrinden ileri geliyor. Kitap ve Sünnet'le böyle bir şey yoktur.