3–Kâsım b. Muhammed (ra):

Hz. Ebubekr (ra)'in torunu, «Tâbiiyn»’in ulularından ve yedi ünlü hukukçudan biridir.[1] Annesi, son Sasânî İmparatoru Üçüncü Yezdcerd'in kızı Sewde (ra)'dir. Hz. Hüseyn’in oğlu İmam Ali Zeynulâbidîn (ra) ve Hz. Ömer’in torunu Salim b. Abdillah ile teyze oğludur.

Hz. Osman (ra) Dönemi'nde h. 31/m. 653 tarihinde doğdu. H.101 veya 106/m. 721 veya 725 yılında Mekke ile Medîne arasında El-Qudeyd  Denilen yerde ve­fat etti.  Nakşibendîlerce, rû­hânîler zincirinin 3'üncü halkası olarak kabul edilmektedir. Ancak O'nun zamanında, daha «tasavvuf » kelimesi bile Arap sözlüğüne girmiş değildi. Üstelik en ince ayrıntılarıyla bütün yaşamı tarihi kayıtlara geçmiş olan bu ünlü zatın eğer mistik bir anlayışı olsaydı, O’nun bu yanına ilişkin bilgiler de mutlak surette günümüze intikal edecekti. Nitekim Hz. Osman’ın şehid edilmesi hadisesinde rolü bulunmuş olan babasına, her namazda, secde halinde iken Allah’dan af dilediği konusuna kadar, hayatına ilişkin özel noktalar saptanabilmiştir. Dolayısıyla O'nun Nakşibendî olduğunu, ya da râbıta yaptığını söylemek yalnız gülünç, veya  bir tutarsızlık değil, ilim adına böyle bir şey ileri sürmeye kalkışmak ilme hakaret etmekten başka bir şey değildir!

 



[1]. Literatüre «Fuqahâ-i Seb’a» olarak geçen ve «Tâbiiyn» kuşağının ulularından sayılan bu yedi şahsiyet şunlardır:

1. Qâsım b. Muhammed b. Ebibekr es-Sıddıyq;

2. Khârice b. Zeyd b. Thâbit el-Ensârî;

3. Saîd b. el-Museyyeb;

4. Urwa b. Zubeyr b. el-Awwâm;

5. Ubeydullah b. Abdillâh b. Utba İbn. Mes’ûd;

6. Ebubekr b. Abdirrahmân b. el-Harth b. Hishâm (Hişâm);

7. Süleyman b. Yesâr.