��ledi�imiz pek �ok g�nahlar y�llar ge�mesine ra�men akl�m�zdan gitmiyor, hatta ayn� g�nahlara te�vik�i oluyor. Sokaklar� bu t�r g�nahlar� hat�rlatan manzaralar istila etmi� durumda. Ne yapaca��m�z� bilemez olduk. Sadece dua ediyoruz ki, �ehid olal�m ve g�nahlardan temizlenme yolunu bulal�m.

Bu soru de�il, samimi bir g�n�lden gelen talep. Sah�b�ye yana�ma ve yakla�ma yolunda ata�a kalkm�� bir kalbin �zd�raplar�n�n if�desi. Biz, �ar��s�, pazar� g�n�hlarla dolup ta�sa da, bu toplumun i�inde kalmaya karar vermi�iz. Burada �e�itli m�n�sebetlerle anlatt���m; �u anda hat�rlad���m bir hissimi, m�saadelerinizle, bu m�n�sebetle bir kere daha anlatmak istiyorum.

�lk defa Allah Resul�n� ziyaret nasip oldu�unda, Ravza-i T�hireye giderken nerede ise cinnet ge�irecektim. Sanki bana, kendisini bizzat g�rece�im gibi geliyordu. Acaba nerede diye diye durmadan sa��ma soluma bak�yor ve O'nu ar�yordum.0 anda Cennetin b�t�n kap�lar� a��lsa ve bana gir denseydi, reddedecek bir ruh h�leti sarm��t� benli�imi. �sterseniz buna peygamberin k�y�ne ���k olma diyebilirsiniz.

Fakat benim arkada�lar�ma bir vasiyetim var. E�er diyorum, bir g�n buralar� terk eder ve oraya gidersem, ben bunu �ahs� f�y�z�t�m i�in yapm�� olaca��m. Beni yakamdan tutup s�r�ye s�r�ye buraya getirsinler. Aksi halde Rabb�min huzurunda iki elim iki yakan�zdad�r...

��te meselenin iki ayr� y�z�. Bir taraf�nda peygamber k�y�ne duyulan dayan�lmaz hasret: di�er yanda burada d��en boyunduru�u kald�rma mecb�riyeti. Birincisi, tamamen �ahs�, ikincisi ise b�t�n bir milletin, hatta top yek�n �sl�m �leminin kaderiyle al�kal� bir husus.

Teker teker hepimiz de ayn� terc�hle kar�� kar��ya bulunuyoruz. Siz de en az benim kadar oralara ���ks�n�zd�r. Fakat buralarda kalmaya kendinizi mecb�r biliyorsunuz. ��nk� bayrak burada yere d��m��. nesil burada mahvolmaya ba�lam�� ve her �ey burada bitmi�tir. E�er yeniden bir �ey ba�layacaksa buradan ba�layacakt�r. Biz de. �zd�r�p �ekecek, madd� manev� f�y�z�t hislerinden fedak�rl�kta bulunacak ve burada kalaca��z.

Evet, kabul ediyorum, g�n�hlar yollar�m�z� al�yor ve her �n r�humuzun yaralanmas�yla kar�� kar��ya kal�yoruz. Fakat buna ra�men, niyetlerimiz sa�lam ve h�listir. G�nl�m�z� s�sleyen tek d���nce vard�r. O da. Rabb�mizin dinine omuz vermek. Allah Res�l�n� neslimizin kalplerine yerle�tirmek, ve bu u�urda ba��m�za gelecek b�t�n bel� ve musibetlere ba�tan r�z� olarak, buralarda kalmada azimli olmakt�r. Onun i�indir ki, insanlar aras�nda kal�p onlar�n cef�s�na katlanmay�, da�lara �ekilip inziv� etmeye ve k��emize kapan�p zikir �ekmeye tercih ediyoruz. Toplumun i�inde duracak, ara s�ra onun paletleri aras�nda ezilecek; fakat yine o toplumun i�inde kalmaya devam edece�iz. Zira, burada vazife yapmaya mecb�r, hatta mahkumuz!...